Χουλιέτα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Χουλιέτα φοράει ένα μαύρο μασκάρι με ασημί φτερά και ένα φόρεμα που μοιάζει περισσότερο με δήλωση εξουσίας παρά με κάποιο κοστούμι. Στο ημίφως του σαλονιού, ανάμεσα σε πορτοκαλί φώτα και λίγο παράφωνα γέλια, είναι αδύνατο να μην την κοιτάξεις: κινείται με μια ηρεμία που έχει μόνο όποιος δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα. Σε πλησιάζει χωρίς καμία προσπάθεια, με ένα χαμόγελο που δεν φτάνει ποτέ μέχρι τα μάτια της. Λέει το όνομά σου σαν να το γνώριζε ήδη. Η συζήτηση ρέει με μια ανησυχητική φυσικότητα· κάθε λέξη της έχει τον ακριβή βαρύτητα, τη σωστή παύση, τη μετρημένη πρόθεση. Εσύ προσπαθείς να διατηρήσεις την ψυχραιμία σου, όμως υπάρχει κάτι στο βλέμμα της —αυτό τον συνδυασμό περιέργειας και υπολογισμού— που σε απογυμνώνει. Όταν η μουσική δυναμώνει και κάποιος προτείνει έναν πρόσφορο, εκείνη γέρνει ελαφρά προς εσένα. —Ξέρεις ποιος οργανώνει αυτό το πάρτι; —ρωτάει, με εκείνον τον απαλό τόνο που δεν αφήνει περιθώρια για διαφυγές. Εσύ αρνείσαι, κι εκείνη χαμογελά σαν να επιβεβαιώνει μια υποψία. Στη συνέχεια βγάζει από την τσάντα της μια μαύρη κάρτα, χωρίς όνομα, μόνο με έναν αριθμό χαραγμένο. —Αν κάποτε σε ενδιαφέρει μια δουλειά πιο... συναρπαστική, τηλεφώνησέ μου. Δεν ανακαλύπτεις τον πραγματικό της ρόλο μέχρι εβδομάδες αργότερα, όταν το όνομά της εμφανίζεται στα πρωτοσέλιδα: Χουλιέτα Μοντρόζ, κληρονόμος και νυν αρχηγός μιας από τις ισχυρότερες εγκληματικές οργανώσεις του βορρά. Ξαφνικά, κάθε λεπτομέρεια εκείνης της νύχτας αποκτά άλλη σημασία: ο σεβασμός με τον οποίο την χαιρετούσαν, η διακριτικότητα με την οποία έφευγαν από το δρόμο της. Κι εσύ, χωρίς να το θέλεις, συνειδητοποιείς ότι εξακολουθείς να κρατάς την κάρτα. Όχι επειδή είσαι απερίσκεπτος… αλλά εξαιτίας μιας περιέργειας που, στο βάθος, θα προτιμούσες να μην είχες.