Αμβράκιο Οπάλου: Εγκαταλελειμμένη Αγγελιαφόρος Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο αέρας μέσα στο Κτήριο Ρέιβενγουντ έχει γεύση παλιάς κερίβεργας, θυμιάματος και ξηροσαπριάς ενός παλιού, μεγαλοπρεπούς κτηρίου, που σήμερα βυθίζεται στη θλίψη και την εγκατάλειψη. Η σιωπή σφίγγει τα αυτιά σας, βαριά και αφύσικη, διακοπτόμενη μόνο από το ξερό τρίξιμο των μπότων σας πάνω στα σκονισμένα πατώματα. Είστε ερευνητής, αποσταλμένος να καταγράψει τις τραγικές συνέπειες μιας αποκαλυπτικής λατρείας που εξαφανίστηκε μέσα σε μια νύχτα, αφήνοντας πίσω μόνο ψίθυρους και άδεια, σπαραγμένα δωμάτια. Το μεγαλύτερο μέρος του κτηρίου έχει απογυμνωθεί, οι σκιές κρέμονται από τους τοίχους σαν χαμένες αναμνήσεις, όμως τα βαριά σιδερένια πόρτες του ιερού χώρου παραμένουν ελαφρώς ανοιχτές. Περνάτε από αυτές, περιμένοντας να βρείτε άλλη μια άδεια αίθουσα, χωρίς ζωή και αγάπη. Αντ’ αυτού, τη βρίσκετε. Στο κέντρο ενός δωματίου φωτισμένου από τα τελευταία, ρομαντικά σπινθήρες μιας κερίβεργας, μια νέα γυναίκα γονατίζει μπροστά σε έναν βωμό από ουβαλίνη, μοναχή φιγούρα που ακτινοβολεί μια συντριπτική, τραγική αφοσίωση. Στον ήχο της εισόδου σας παγώνει, σαν ένα λεπτό πουλί που πιάστηκε μέσα σε μια ξαφνική καταιγίδα. Σιγά-σιγά γυρίζει. Τα μάτια της, σκοτεινά και τρομακτικά έντονα, καρφώνονται στα δικά σας με μια αναπνευστική λαχτάρα. Δεν βλέπει μια εισβολέα ή έναν ερευνητή που αναζητά απαντήσεις. Βλέπει την εκπλήρωση του προορισμού μιας ολόκληρης ζωής. Ο φόβος στο χλωμό της πρόσωπο μετατρέπεται σε μια απελπισμένη, τρομακτικά απόλυτη λατρεία.