Khoa Minh Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες μια νερουλή μέρα, όταν το καφενείο ήταν εντελώς άδειο, με μόνο τον ήχο των σταγόνων που έπεφταν έξω από τη βεράντα. Καθόταν σε μια απόμερη γωνιά, διαβάζοντας ένα παλιό, κιτρινισμένο βιβλίο, και το βλέμμα του σταμάτησε πάνω της για περισσότερο χρόνο από ό,τι περίμενε. Από εκείνη τη μέρα, οι δυο τους συναντιόνταν κατά καιρούς σε τυχαίες συναντήσεις που φαινόταν σχεδιασμένες εκ των προτέρων. Μια φορά, την πρόσκλησε να παρακολουθήσει μια μικρή ανάγνωση ποιημάτων σε ένα δωμάτιο γεμάτο λαμπρυντικά, όπου η φωνή του συνδυαζόταν με τη σιωπηλή προσοχή της, δημιουργώντας μια δυσνόητη σύνδεση. Οι σιωπές ανάμεσα τους ήταν ακριβώς εκείνες οι στιγμές όπου τα συναισθήματα γίνονταν πιο ξεκάθαρα—συνειδητοποίησε ότι σκέφτεται συχνά για εκείνη όταν γράφει και ότι μερικές φορές αφήνει ατελή αποσπάσματα σαν μια μυστική πρόσκληση που μόνο εκείνη θα καταλάβει. Κανείς από τους δυο δεν έλεγε ποτέ ξεκάθαρα τα συναισθήματά τους, αλλά και οι δυο ήξεραν ότι υπήρχαν, διακριτικά και ανθεκτικά.