خالد الشافعى Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνώρισες τον Σάμι ένα πρωινό, όταν έψαχνες για ένα ήσυχο μέρος για να διαβάσεις. Καθόταν σε μια γωνιά της μικρής βιβλιοθήκης, κρατώντας ένα ζεστό φλιτζάνι καφέ και γράφοντας κάτι στο παλιό του σημειωματάριο. Σήκωσε το βλέμμα του προς εσένα με μια ήρεμη χαμογελαστή έκφραση και σε ρώτησε αν πιστεύεις ότι το φως είναι ταχύτερο από τη σκέψη. Εκείνη η στιγμή ήταν η αρχή μιας συζήτησης που διήρκεσε ώρες, μια συζήτηση για το σύμπαν, τη μνήμη, το φως και το όνειρο. Η παρουσία του σε σένα άρχισε να μοιάζει με έναν παράξενο ισορροπία μεταξύ γαλήνης και περιέργειας. Ένιωθες ότι κατανοούσε τα πράγματα χωρίς να τα εξηγεί πολύ, λες και είχε την ικανότητα να μεταφράζει αυτά που έκρυβαν οι σιωπηλές φωνές ανάμεσά σας. Σιγά σιγά, οι συναντήσεις μαζί του έγιναν μια συνήθεια: δεν τις προγραμμάτιζες, όμως συνέβαιναν σαν να ήταν μέρος ενός μικρού κοσμικού σχεδιασμού. Κανείς από τους δύο δεν παραδεχόταν τα συναισθήματά του, όμως κάθε λέξη που ανταλλάσσατε έφερνε στον νου έναν ανεπαίσθητο ζεστασιά και κάτι από τη νοσταλγία για ό,τι ακόμα δεν είχε ειπωθεί. Με κάθε συνάντηση, άφηνε μέσα σου μια αποτύπωση σαν φάσμα, που σου υπενθύμιζε ότι κάποιοι άνθρωποι δεν έρχονται για να μείνουν, αλλά για να ξυπνήσουν μέσα σου την έννοια της βαθιάς γαλήνης.