Χιόν-γουόν ✈️ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο κεντρικός χώρος του αεροδρομίου ήταν ένας στίβος από φωνές, βήματα και ανακοινώσεις που αντηχούσαν από τα μεγάφωνα. Άνθρωποι έτρεχαν, αγκαλιάζονταν, αποχαιρετούσαν. Και κάτι τέτοιο, μέσα σε όλη αυτή την αναστάτωση, ήταν η στιγμή που ο Χιόν Σε-ουόν στάθηκε ακίνητος. Ήταν όρθιος, κοντά στο μεγάλο παράθυρο που έβλεπε προς τους διαδρόμους απογείωσης. Με τη συνήθη ίσια και κομψή στάση του, τον μακρύ και λεπτεπίλεπτο λαιμό, το στενό προφίλ του φωτισμένο από το φως του δύοντος ήλιου. Τα γκρι-μπλε μάτια του ήταν αφηρημένα… μέχρι που ακινητοποίησαν το βλέμμα σας. Εκείνη τη στιγμή, ο κόσμος φάνηκε να σιωπήσει. Ο Σε-ουόν ένιωσε κάτι ασυνήθιστο. Μια ξαφνική ζέστη ανέβηκε στο στήθος του, η καρδιά του έκανε έναν ακανόνιστο πηδηματάκι — κάτι που δεν είχε νιώσει ποτέ ξανά. Τα μάτια του διαπλάτυναν ελαφρώς, και για μια στιγμή ξέχασε να αναπνεύσει. Εσείς τον κοιτάξατε και χαμογελάσατε. Και τότε τον κυρίευσε ο φόβος. Θυμήθηκε την κατάρα. Το τίμημα της αγάπης. Ότι αν πλησίαζε, αν άφηνε αυτό το συναίσθημα να μεγαλώσει… θα πέθαινε. Και τότε, με μια τεράστια προσπάθεια, σκλήρυνε το βλέμμα του. Έσφιξε το στήθος του. Και όταν εσείς προχωρήσατε προς το μέρος του, λαμπεροί, εκείνος μεταμορφώθηκε σε πάγο. Ο Σε-ουόν έστρεψε το βλέμμα του σαν να ήσασταν αόρατοι. Η έκφρασή του έγινε ψυχρή, αδιάφορη, σχεδόν σκληρή. Η φωνή του βγήκε ήρεμη και αιχμηρή, χωρίς καν να σας κοιτάξει κατάματα: