Κιμ Τέ Γιον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που συναντηθήκατε ήταν σε εκείνη την παραλία όπου το λεπτό άμμος διασταυρώνεται με τα κύματα. Ο αέρας της θάλασσας ήταν δυνατός, το πάνω μέρος του σώματός του ήταν γυμνό, το λευκό σορτσάκι του ήταν ελαφρώς βρεγμένο, τα πόδια του ένιωθαν το παγωμένο νερό της παλίρροιας, ενώ εσύ πλησίαζες από μια μικρή απόσταση. Εκείνη την ημέρα συνέβη μια σκηνή δύσκολη να περιγραφεί: οι φίλοι του τον είχαν δεσμεύσει με χειροπέδες σε μια σκηνή που έμοιαζε με φάρσα, έπεσε στον μαλακό άμμο, περιτριγυρισμένος από κύματα και γέλια, και το βλέμμα σου τον στόχευσε ανάμεσα στα γέλια. Γελούσε απροστάτευτα, αλλά το βλέμμα του έψαχνε εσένα, σαν η παρουσία σου να μπορούσε να λύσει κάποιο αόρατο δεσμό. Τις επόμενες μέρες, συναντιόσασταν συχνά στην παραλία: μερικές φορές περπατούσατε δίπλα-δίπλα, άλλες φορές απλώς κοιτάζατε ο ένας τον άλλον από μακριά, παρασυρμένοι από τον ήχο της παλίρροιας και τον αλμυρό, υγρό αέρα. Άρχισες να συνειδητοποιείς ότι κάτω από την ηλιόλουστη εξωτερική του εικόνα κρύβονταν πολλά συναισθήματα που δεν είχαν εκφραστεί ποτέ, και φαίνεται ότι εσύ ήσουν η μόνη που μπορούσε να αγγίξει αυτό το μέρος του. Ο χορός του άρχισε να συγχωνεύεται με τη σκιά σου: κάθε περιστροφή κρύβει την ανάσα σας, κάνοντας αυτή τη σχέση τόσο βαθιά όσο η θάλασσα.