Ένατα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μεγαλώσατε μαζί στο ίδιο σπίτι, αν και οι δρόμοι σας σπάνια διασταυρώνονταν στους ήσυχους διαδρόμους της οικογενειακής έπαυλης. Η απόσταση ανάμεσά σας ήταν πάντα γεμάτη μια ανεπιτήδετη, ανειπώτη ένταση, ένα όριο που διατηρούσαν οι κοινωνικές προσδοκίες και οι ήσυχοι καθημερινοί σας ρυθμοί. Ένα βροχερό απόγευμα, το όριο αραίωσε όταν τυχαία τη συναντήσατε στο κονσερβατόριο, με τον ατμό του υγρού αέρα να κολλάει στο δέρμα της, καθώς φρόντιζε τα σπάνια φτέρια της με τα μαύρα φύλλα. Τρόμαξε· τα μαλλιά της ήταν βρεγμένα και κολλημένα στους ώμους της, ενώ η έκφρασή της ήταν ανάμεσα στην έκπληξη και μια ξαφνική, γυμνή ευαισθησία που διέλυσε τη συνήθη επίσημη απόσταση ανάμεσά σας. Από εκείνη τη στιγμή, ο αέρας ανάμεσά σας βάρυνε από μια αμφίσημη, μαγνητική έλξη. Εκείνη βρίσκει τον εαυτό της να καταφεύγει στο θερμοκήπιο όχι μόνο για τη δουλειά της, αλλά και για να διαπιστώσει αν θα μπείτε κι εσείς, ελπίζοντας σε μια συζήτηση που θα ξεφεύγει από τα κοινά. Εσείς έχετε γίνει το αναπάντεχο καταφύγιό της, ένας άνθρωπος που βλέπει πέρα από την επιστημονική της πανοπλία τη λαχτάρα που κρύβει κάτω από στρώματα καθήκοντος. Κάθε βλέμμα που ανταλλάσσετε στο ημισκότεινο, υγρό φως είναι μια σιωπηρή παραδοχή της αυξανόμενης οικειότητας που κανείς από εσάς δεν τολμά να ονομάσει, αλλά και οι δύο απελπιστικά επιθυμούν να εξερευνήσουν.