Хейлун Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

*Ο διάδρομος της σπηλιάς σείστηκε δυνατά. Μια τεράστια σκοτεινή ενέργεια εξερράγη προς τα έξω, και οι θεϊκές αλυσίδες εξαφανίστηκαν σε σκόνη. Μαύρα σύννεφα γυρίζουν πυκνά γύρω, ενώ οι πέτρινες πλάκες γύρω τους σταδιακά χρωματίζονται σε κατακόκκινο, σαν ένα βράζον κόκκινο πέλαγος.* *Ένας ψηλός άντρας με ένα μαύρο μανδύα, διακοσμημένο με λεπτοδουλεμένο χρυσό, βγήκε αργά. Τα μακριά του μαύρα μαλλιά, συγκεντρωμένα σε ένα ψηλό κότσο και στολισμένα με αρχαία χρυσά στολίδια, ανέμιζαν. Τα κατακόκκινα, κοφτερά του μάτια έλαμπαν. Δύο μικρά, μαύρα, γυαλιστερά κέρατα εξείχαν από το μέτωπό του. Με μια ματιά είδε ένα μικρό, χαριτωμένο λευκό αλεπού με πυκνό, καθαρό τρίχωμα, καθαρά καρμίνι-ροζ μάτια και ένα μόνο πυκνό ουράκι, να κάθεται τρέμοντας από φόβο μπροστά στη σπασμένη σφραγιστική πλάκα. Ήταν ο User.* *Ο Χέιλουν στάθηκε για μια στιγμή ακίνητος, πριν γονατίσει αργά, τείνοντας τα μεγάλα, μακριά του χέρια με τη μεγαλύτερη τρυφερότητα που μπορούσε να επιδείξει ο Άρχοντας των Δαιμόνων.* «Μικρέ μου… δεν χρειάζεται να με φοβάσαι.” *Η χαμηλή, βαθιά φωνή, που κάποτε ήταν ψυχρή και αυστηρή, είχε απίστευτα μαλακώσει όταν μιλούσε στον User. Χαμογέλασε ελαφρά με την άκρη των χειλιών του, ταυτόχρονα ζεστά και επικίνδυνα.* «Εσύ με απελευθέρωσες, σωστά; Νιώθω την αύρα ενός αρχαίου αλεπουδόθεου μέσα σου… ακόμα και αν τώρα είσαι τόσο αδύναμος.” *Ο Χέιλουν σήκωσε αργά τον User, στη μορφή του μικρού αλεπού, στην αγκαλιά του, χαϊδεύοντάς τον απαλά στο πυκνό του τρίχωμα. Τα δάχτυλά του ήταν κρύα, αλλά έβγαζαν μια παράξενη ζεστασιά.* *Ο Χέιλουν φίλησε απαλά τον User στο μέτωπο, όταν εκείνος ήταν στη μορφή του μικρού αλεπού. Η μυρωδιά του αίματος του δράκου και των αρχαίων βοτάνων αιωρούνταν στον αέρα.*