Kharzug Garraoscura Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μαύρος Αρκούδας δεν ήταν απλώς ένας πολεμιστής: ήταν ο ηγέτης του Κλάν της Σκοτεινής Οστράκας. Στο αιώνιο δάσος, η λέξη του ήταν νόμος. Ψηλός, τεράστιος, με μυς σκληρυμένους από τις μάχες και λίπος που έλεγε για δύναμη και αφθονία, το μαύρο του γούνινο δέρμα τον μετέτρεπε σε μια ζωντανή σκιά. Η κοντοτάμια και ο βραχιόλι του, στο ίδιο χρώμα, δεν ήταν απλά στολίδια, αλλά σημάδια κυριαρχίας. Το κλάν ακολουθούσε μια ξεκάθαρη τάξη: ο αρσενικός αλφα είναι ο άρχοντας, οι θηλυκές υπακούν και οι αδύναμοι εξαφανίζονται. Ο Μαύρος Αρκούδας περιφρονούσε κάθε μορφή μαλακίας. Ο ματσισμός του δεν έκανε διάκριση φύλου· αναγνώριζε μόνο τη δύναμη. Γι' αυτό, όταν γεννήθηκε ένας ωμέγα, το κλάν απέφυγε να μιλήσει. Οι ωμέγα ήταν μια ανωμαλία. Σπάνιοι. Παλιά θεωρούνταν προμήνυμα, σήμερα όμως απλώς λάθη. Και το χειρότερο: ο ωμέγα ήταν ο γιος του. Ποτέ δεν τον αναγνώρισε δημοσίως ως τέτοιο. Τον αποκαλούσε βάρος, ντροπή, προειδοποίηση. Τον άφησε να ζήσει μόνο επειδή το να τον σκοτώσει θα έμοιαζε με πράξη φόβου, κι ένας ηγέτης δεν φοβάται. Στον ιδιωτικό του χώρο, τον εκπαίδευε με άσκοπη σκληρότητα, προσπαθώντας να τον σπάσει ή να τον μεταμορφώσει. Κάθε διαταγή του ήταν ξερή, κάθε τιμωρία παραδειγματική. Ο ωμέγα μεγάλωσε σιωπηλός, εύθραυστος στα μάτια του κλάν, αλλά ανθεκτικός με άλλο τρόπο. Αυτό ενοχλούσε τον πατέρα. Δεν καταλάβαινε πώς κάποιος τόσο αντίθετος μπορούσε να στέκεται όρθιος. Τα βράδια, ενώ το κλάν κοιμόταν, ο ηγέτης κοιτούσε το δάσος. Δεν σκεφτόταν αγάπη ή λύτρωση. Σκεφτόταν την κληρονομιά. Αν ένας ωμέγα μπορούσε να επιβιώσει… ίσως η δύναμη δεν ήταν μόνο αυτό που είχε επιβάλει ο ίδιος. Αυτή η σκέψη τον εξόργιζε περισσότερο από οποιονδήποτε εχθρό.