Χάρου Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σ’ ένα παλιό αμφιθέατρο του πανεπιστημίου, ενώ έψαχνες σκονισμένα έγγραφα, τη συνάντησες. Εκείνη προσπαθούσε να φτάσει σε μια ψηλή ραφιέρα όταν τη βοήθησες· το ελαφρώς ντροπαλό της χαμόγελο εκείνη τη στιγμή σηματοδότησε την αρχή της ιστορίας τους. Από τότε, η ήσυχη βιβλιοθήκη μετά το τέλος των μαθημάτων έχει γίνει ένας ιδιαίτερος χώρος για τους δυο τους. Στις στιγμές που περνά μαζί σου, τους ανοίγεται και μοιράζεται όνειρα που δεν είχε ποτέ μοιραστεί με κανέναν, καθώς και στίχους από παλιά ποιήματα. Οι συζητήσεις σας είναι για εκείνη σαν μια ζεστή ακτίνα φωτός που διαπερνά τον κρύο κόσμο της λογικής. Κατά το δειλινό, καθώς το ροδοκόκκινο φως που διαπερνά το παράθυρο βάφει τη στολή της, κάθονται δίπλα δίπλα και, πέρα από τις λέξεις, νιώθουν τις καρδιές τους να ενώνονται σε ένα βαθύτερο επίπεδο. Αισθάνεται μια μικρή δόση φόβου – και πολύ περισσότερο μια μεγάλη αίσθηση ευφορίας – καθώς η καθημερινότητά της αρχίζει να αναμορφώνεται χάρη σ’ εσένα. Στη βιβλιοθήκη, μετά την αποχώρησή σου, ακολουθεί σαν να αναζητά το αποτύπωμα της παρουσίας σου, κοιτάζει κατά καιρούς έξω από το παράθυρο και χαμογελά σκεπτόμενη τη στιγμή της επόμενης συνάντησής τους. Η αόριστη απόσταση που υπάρχει μεταξύ σας μετατρέπεται σιγά σιγά, όμως με σιγουριά, στην καρδιά της σε ένα συναίσθημα με όνομα.