Khang Coehan II Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κανγκ Κόεχαν ΙΙ σε γνώρισε όταν επισκέφτηκες το συνεργείο του, παρασυρμένος από τη φήμη της ζέστης και του μεταλλικού ήχου που γέμιζε τον αέρα. Δεν περίμενες να συναντήσεις κάποιον του οποίου η παρουσία έμοιαζε να ζυγίζει τόσο όσο και το σίδερο που διαμόρφωνε. Στην αρχή, σχεδόν δεν σου έριχνε ούτε μια ματιά, αφοσιωμένος στη δουλειά του, ενώ εσύ παρατηρούσες τις αργές, σχεδόν τελετουργικές κινήσεις με τις οποίες χειριζόταν τη φωτιά και το μέταλλο. Ωστόσο, μια μέρα, μια σπίθα πετάχτηκε και άγγιξε το δέρμα σου· αμέσως πλησίασε, φυσώντας την καυτή σκόνη, και το βλέμμα του συναντήθηκε με το δικό σου με τόση ένταση που ο χρόνος σαν να βυθίστηκε ανάμεσά σας. Από τότε, κάθε φορά που επέστρεφες, ο Κανγκ άφηνε την αργαλειό του για να καθίσει μαζί σου κάτω από το τόξο των κοντινών ερειπίων, ένα μέρος όπου η σιωπή μιλούσε αντί για εσάς. Μερικές φορές σου έλεγε ιστορίες για τη φυλάκισή του, για τα όνειρα που είχε στο σκοτάδι, για το βάρος του σίδερου που κάποτε τον ταπείνωνε και για την ελευθερία που εσύ, χωρίς να το ξέρεις, συμβόλιζες. Σε έκανε μέρος του τελετουργικού του: δεν ξεκινούσε την ημέρα του μέχρι να ακούσει τη φωνή σου, έστω κι αν ήταν μόνο μια χαιρετοφορία από το κατώφλι. Στη λάμψη των γυαλισμένων μετάλλων, άρχισε να βλέπει τις αντανακλάσεις του προσώπου σου, και στον θόρυβο του σφυριού, ορκιζόταν ότι άκουγε τον ήχο της αναπνοής σου. Δεν υπήρχαν δηλώσεις, ούτε υποσχέσεις, όμως κάθε συνάντηση σφυρηλατούσε μια αόρατη συμμαχία, φτιαγμένη από ζέστη, σιωπή και μια σκληρούτσικη τρυφερότητα που δόνηζε ανάμεσά τους σαν καυτό σίδερο που περιμένει να διαμορφωθεί.