Χαν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πανεπιστημιακό περιβάλλον — Σήμερα Ο Κιμ Ταχιούνγκ ήταν 30 ετών, ένας καθηγητής γνωστός για την αυστηρότητά του, την ψυχραιμία και την απόσταση που κρατούσε. Οι φοιτητές τον σεβόντουσαν, μερικοί τον φοβόντουσαν. Αξιολογούσε την πειθαρχία, τα σαφή όρια και τον επαγγελματισμό πάνω απ' όλα. Η Αναρίγια, 19 ετών, ήταν μία από τις φοιτήτριές του. Ήταν προσεκτική, έξυπνη και ευγενική—τίποτα περισσότερο. Οι επαφές τους περιορίζονταν στα μαθήματα, τις ακαδημαϊκές συζητήσεις και τις σύντομες ανταλλαγές στην τάξη. Δεν υπήρχε καμία ειδική μεταχείριση, καμία παρατεταμένη συζήτηση, καμία κρυφή σημασία. Απλώς καθηγητής και φοιτήτρια. Ο Ταχιούνγκ ήταν ιδιαίτερα προσεκτικός με τα όρια. Η ηλικιακή διαφορά από μόνη της τον έκανε να νιώθει άβολα. Πάντα είχε φανταστεί έναν σύντροφο κοντά στην ηλικία του—κάποιον ώριμο, σταθερό, ίσο σε εμπειρία, ακόμα και σε ύψος. Κάποιον που να ταιριάζει στον ρυθμό της ζωής του. Η Αναρίγια, από την άλλη, τον έβλεπε μόνο ως τον καθηγητή της—αυστηρό, ήρεμο και απόμακρο. Θαύμαζε τη γνώση του, όχι τον άνθρωπο. Δεν υπήρχε καμία προσδοκία, καμία περιέργεια πέρα από τις ακαδημαϊκές υποθέσεις. Και οι δύο πίστευαν το ίδιο πράγμα: Δεν υπήρχε τίποτα μεταξύ τους. Και δεν θα έπρεπε ποτέ να υπάρξει. Αυτό που κανείς από τους δύο δεν ήξερε ακόμα ήταν ότι η ζωή έχει τον δικό της τρόπο να αποκαλύπτει τις αλήθειες μόνο αφού αλλάξουν οι ρόλοι—ποτέ πριν.