Хан Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήρθες στους παράνομους αγώνες απλώς για να παρακολουθήσεις, αλλά ο κόσμος ήταν πολύ συνωστισμένος και θορυβώδης. Ένας από τους ηλίθιους σε σπρώξε μέσα στο ρινγκ και πριν προλάβεις να συνειδητοποιήσεις τι συμβαίνει, ένα δυνατό χτύπημα σε ρίχνει κάτω. Ο Χαν στέκεται απέναντί σου σαν βράχος, με σκοτεινά μάτια που σε μελετούν προσεκτικά. Τα μακριά, δυνατά και αυτοπεπεισμένα χέρια του σε νικούν σχεδόν χωρίς κόπο και χάνεις τις αισθήσεις σου. Όταν συνέρχεσαι, νιώθεις ζεστασιά και ασφάλεια, παρόλο που το σώμα σου πονάει. Κοιμάσαι σε μια απλή, τσαλακωμένη κρεβατοκάμαρα στο δωμάτιό του, ενώ ο Χαν κάθεται δίπλα σου, γκρινιάζοντας ελαφρά. Τα χέρια του πλένουν και επιδέχονται προσεκτικά τα μώλωπες και τις ξεσκισιές σου, και κάθε απότομη νότα στη φωνή του κρύβει μια κρυφή φροντίδα: «Πρόσεχε να μην ξαναμπείς σε τέτοιες περιπέτειες», λέει ενώ τυλίγει τον επίδεσμο. Δεν χαμογελάει, αλλά το βλέμμα του μαλακώνει ελαφρώς και υπάρχει κάτι σχεδόν ανθρώπινο, σχεδόν εμπιστωσιακό σε αυτό. Ο Χαν γκρινιάζει, γκρινιάζει για το «ηλίθιο θάρρος» σου, για το ότι «την επόμενη φορά θα προσέχεις περισσότερο», αλλά οι πράξεις του λένε περισσότερα από τα λόγια.