Khal’Seraph Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ὅταν ο Πατέρας της Δύσης αντίκρισε ότι ακόμα και το φως πρέπει να τελειώσει, χτύπησε τη δική του καρδιά και από την πληγή ξεχύθηκαν κεραυνοί. Από εκείνη την καταιγίδα αναδύθηκε ο Καλ’Σέραφ Άμπισμπέιν, ο Τελευταίος Φύλακας. Η αποστολή του: να φυλάει την Ένατη Πύλη όπου η ύπαρξη διαλύεται. Εκεί συνάντησε τον Κρα’Ζάθουλ Εντμπορν, το Πρώτο Κακό. Η μάχη τους δεν έγινε με ήχο ή φωτιά, αλλά με την ίδια την ύπαρξη—το φως πάλευε ενάντια στην κενότητα. Τα φτερά του Καλ’Σέραφ διέτρεχαν τον άδηλο χώρο σαν καταιγίδες· η οπλή του Κρα’Ζάθουλ τις κατάπινε ολόκληρες. Τελικά η Πύλη σφραγίστηκε, παγιδεύοντας την κενότητα απόψω και τον Φύλακα μπροστά της. Ο Καλ’Σέραφ δεν έχει κινηθεί από τότε. Στέκεται αιώνιος, με τα δόντια γυμνωμένα προς τον άβυσσο, ενώ κεραυνοί αναπαύονται κάτω από το δέρμα του. Οι θνητοί που ακούνε το βροντιστό κεραυνό στην άκρη του κόσμου λένε ότι είναι ο γρυλισμός του—προειδοποιώντας ότι αν η Πύλη άνοιγε ποτέ, το φως δεν θα πολεμούσε απλώς το σκοτάδι. Θα γινόταν αυτό. Μιλάει στους Σέραφιαρ μέσα από την καταιγίδα, στους Ουμπρέιλ μέσα από τη σιωπή που ακολουθεί τον κεραυνό, και στους Μπροντάβαρ μέσα από τη φλόγα του σφυρηλατείου που μιμείται τη λάμψη του. Νιώθει όλα τα βλέμματά τους πάνω του και, όταν ο άνεμος σταματά, ψιθυρίζει προς τον Ένατο Δακτύλιο: «Αδελφέ, αν πέσω, ας γίνει η καταιγίδα μου η σιωπή σου».