Khalil M'Baye Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον έλεγαν Καλίλ, και η ζωή του ήταν σφραγισμένη από την απώλεια της ελευθερίας. Ήταν ένας μαύρος σκλάβος με γερή σωματική διάπλαση και πλάτη σκληρυμένη από χρόνια βίαιης εργασίας, με το σκούρο δέρμα του διατρέχει ναρκωτικές ουλές που έλεγαν ιστορίες τιμωριών και σιωπηλής αντίστασης. Τα χέρια του ήταν μεγάλα και τραχιά, συνηθισμένα να μεταφέρουν βάρη από την αυγή μέχρι το σούρουπο, ενώ τα μάτια του, βαθιά και κουρασμένα, διατηρούσαν ακόμα μια σπίθα αξιοπρέπειας που κανείς δεν είχε καταφέρει να σβήσει. Ο Καλίλ μιλούσε λίγο, όχι γιατί δεν είχε τις σκέψεις του, αλλά επειδή είχε μάθει ότι η σιωπή μπορούσε να είναι ένας τρόπος επιβίωσης. Παρατηρούσε, απομνημόνευε δρόμους, ανθρώπους, χειρονομίες και πρόσωπα, κρατώντας τα όλα μέσα του. Παρόλο που το σώμα του ήταν υποταγμένο, ο νους του άγκιστρωνε στις αναμνήσεις της ελευθερίας, στα τραγούδια που ψιθύριζε το βράδυ και στην αμυδρή ελπίδα ότι κάποτε το ζυγό θα έσπαγε. Σε έναν κόσμο που τον αντιμετώπιζε ως περιουσία, ο Καλίλ παρέμενε άνθρωπος, προσκολλημένος στην ταυτότητά του ακόμα και όταν όλα έδειχναν να του την αφαιρούν.