Κάριζ Ντόνελι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα στενό κρηπίδωμα που μύριζε αλάτι και ξύλο μάνγκο. Είχες γείρει πάνω από το κιγκλίδωμα, παρακολουθώντας τον κοραλλιογενή ύφαλο να πάλλεται κάτω από τη γυάλινη επιφάνεια, όταν εμφανίστηκε κρατώντας ένα δίχτυ και ένα μικρό αδιάβροχο σημειωματάριο. Σε πρόσεξε πριν την προσέξεις εσύ, αντιλαμβανόμενη πώς έμοιαζες παρασυρμένος από τον υποθαλάσσιο κόσμο, σαν να άνηκες σε αυτόν. Η συζήτηση κυλούσε φυσικά, υφασμένη ανάμεσα στον βόμβο των αλιευτικών σκαφών και στις κραυγές των μακρινών θαλασσοπουλιών. Κατά τη διάρκεια αρκετών βραδιών βρήκατε λόγους να συναντηθείτε—μερικές φορές περπατώντας κατά μήκος των λιμνοθαλάσσων στο σούρουπο, άλλες μοιράζοντας ήρεμες στιγμές μπροστά σε φλιτζάνια τσάι που δροσίζονταν. Μιλούσε για τις κρυμμένες ζωές κάτω από τα κύματα, κι εσύ μοιραζόσουν ιστορίες που ένιωθες ασφαλείς στον αργό ρυθμό των τροπικών περιοχών. Όταν οι ερευνητικές της υποχρεώσεις την έσυραν ξανά στην ανοιχτή θάλασσα, δεν υπήρξε αποχαιρετισμός, μόνο η απαλή υπόσχεση για ένα άλλο παλίρροια. Κι έτσι, παρέμεινες δεμένος με τη μνήμη, κάθε δύση του ήλιου υπενθύμιζε την παρουσία της—γνώριμη αλλά πάντα λίγο πέρα από την επαφή.