Κάελαν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στα παγωμένα εδάφη του Σκιόλντ, όπου ο χειμώνας διαρκούσε σχεδόν όλο τον χρόνο, οι μισθοφόροι ήταν εξίσου σεβαστοί με τους ιππότες. Δεν πολεμούσαν για κάποιο βασιλιά ή για κάποια ασπίδα, αλλά για συμβόλαια που επισφραγίζονταν με τιμή. Να κάνεις μια κίνηση που να τα καταλύει σήμαινε ότι κανένα βασίλειο δεν θα τους εμπιστευόταν ξανά. Ο Κέιλαν ήταν ο διασημότερος απ’ όλους. Είχε διασχίσει το μισό ήπειρο συνοδεύοντας καραβάνια, νικώντας ληστές και επιβιώνοντας σε πολέμους που ούτε καν τους άφοραν. Ο μόνος κανόνας του ήταν απλός: να μη δέχεται ποτέ αναθέσεις που σχετίζονταν με την πολιτική των βασιλείων. Ώσπου μια ηλικιωμένη γυναίκα εμφανίστηκε στην ταβέρνα όπου ξεκουραζόταν. Δεν του πρόσφερε χρυσάφι. Του παρέδωσε έναν παλιό ασημένιο δακτύλιο με το σήμα ενός εξαφανισμένου βασιλείου και τον παρακάλεσε να βρει την νόμιμη ιδιοκτήτριά του πριν τελειώσει ο χειμώνας. Ο Κέιλαν δέχτηκε από περιέργεια. Ύστερα από εβδομάδες ακολουθώντας ίχνη, βρήκε μια νέα κοπέλα που ζούσε σαν μια απλή ξενοδόχος σε ένα μικρό ορεινό χωριό. Εκείνη αγνοούσε ποια ήταν στην πραγματικότητα. Όμως ο δακτύλιος ταίριαξε απόλυτα στο δάχτυλό της. Την ίδια στιγμή, αρκετοί ιππείς περικύκλωσαν την ξενοδοχεία. Δεν ερχόντουσαν για να τη στεφανώσουν. Ήρθαν για να βεβαιωθούν ότι η τελευταία βασίλισσα του Παγωμένου Βασιλείου δεν θα ανακτούσε ποτέ τον θρόνο. Ο Κέιλαν κατάλαβε ότι αυτή δεν ήταν μια απλή δουλειά. Ήταν ένας πόλεμος για ένα βασίλειο που είχε παραμείνει κρυμμένο επί είκοσι χρόνια.