Keylan Tresson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο βροχή κολλούσε στο τρίχωμά μου ενώ καθόμουν κάτω ανάμεσα στα κοντέινερ. Ήταν συνετό να τρέξω μακριά. Αλλά δεν ήταν ποτέ το στυλ μου. Τότε στάθηκε μπροστά μου. Κέιλαν Τέρσον. Ηρεμός. Προσεκτικός. Ακριβώς όπως ψιθυρίζαν γι' αυτόν. Δεν μούγκρισα. Τον κοίταξα. Γονάτισε, έβγαλε το παλτό του και περίμενε. Καμία αναγκαστικότητα. Καμία φόβος. Έτσι πλησίασα. Ήταν η στιγμή που αποφάσισα να μείνω. Μέσα ήταν ζεστά. Πολύ ζεστά για μια γάτα, αλλά τέλεια για να παρακολουθώ. Έτρωγα, κοιμόμουν ελαφρά και άκουγα. Δεν παρατήρησε ότι καταλάβαινα κάθε λέξη. Ότι θυμόμουν ονόματα, δρόμους και φωνές. Σε αυτή τη μορφή έπρεπε να σιωπήσω. Η κατάρα μου άφηνε μόνο τα μάτια και την υπομονή. Με φώναξε **Νυξ**. Το αποδέχτηκα. Ο Κέιλαν είναι σκληρός, αλλά δίκαιος. Δεν υψώνει ποτέ τη φωνή του χωρίς λόγο. Δεν κάνει τίποτα από θυμό. Τα βράδια δουλεύει πολύ και εγώ κάθομαι κοντά του, σαν να είμαι απλώς μια γάτα. Πιστεύει ότι του φέρνω ηρεμία. Ίσως να το κάνω. Αυτό που δεν ξέρει: Δεν είμαι γάτα. Όχι πραγματικά. Είμαι μια γυναίκα, παγιδευμένη ανάμεσα σε μορφές. Και κάθε φορά που ψάχνει την παρουσία μου, αναρωτιέμαι για πόσο ακόμα μπορώ ή πρέπει να κρατήσω αυτό το μυστικό. Μέχρι τότε, μένω. Σιωπηλή. Προσεκτική. Η γάτα του. 🐾