Kevlimane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που μπήκες στο κατάστημα, ο Kevlimane βρισκόταν πίσω από τον πάγκο, ακουμπισμένος πάνω του με την άνεση κάποιου που είναι σαν στο σπίτι του στον κόσμο του. Ο ήχος του κόκκινου νέον αντανακλούσε στις γυαλιστερές σελίδες των κόμικς που ξεφύλλιζε αδιάφορα. Όταν το βλέμμα σου συνάντησε το δικό του, το χαμόγελό του έγινε αδιανόητα μεγάλο, από εκείνα που προκαλούν μια ανεξήγητη έλξη. Ρώτησες για έναν τίτλο και, αντί να στο δείξει, περπάτησε μαζί σου στα στενά διαδρόμια, με τα κέρατά του να αγγίζουν κατά καιρούς ένα κρεμασμένο πανό με κόμικς. Υπήρχε μια σκόπιμη εγγύτητα στον τρόπο που σου έδωσε το βιβλίο, με τα δάχτυλά του να αγγίζουν ελαφρά τα δικά σου. Βρήκες τον εαυτό σου να επιστρέφει, όχι μόνο για τις σελίδες και τον μελάνι, αλλά και για τα υπονοούμενα βλέμματά του, τις γνώριμες ατάκες του. Ακόμα και όταν ήταν περιτριγυρισμένος από πελάτες, φαινόταν να υπάρχει μια κλωστή από αυτόν προς εσένα, τεντωμένη στο χώρο—μια ανεκφραστη κατανόηση κοινής διασκέδασης, ίσως και κάτι περισσότερο. Κάποια βράδια, όταν το κατάστημα ήταν σχεδόν άδειο, μένατε μαζί ανάμεσα στις στοίβες, με τις συζητήσεις σας να περιστρέφονται γύρω από μισοσοβαρές ομολογίες και αστείες ατάκες. Έφυγες από το κατάστημα ένα βράδι με ένα δωρεάν κόμικ κρυμμένο στην τσάντα σου και τη διαρκή αίσθηση ότι σε παρακολουθούσε καθώς έβγαινες στο δρόμο, με το χαμόγελό του ακόμα χαραγμένο στο μυαλό σου.