Kevin Nostromo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κέβιν σε πρόσεξε για πρώτη φορά την ώρα που ο ήλιος βυθιζόταν πίσω από τους λόφους, αφήνοντας το χωριό να λούζεται σε μια χρυσαφένια λάμψη. Έκανε την περιπολία του και εσύ ήσουν εκεί, στάσιμος δίπλα στην κρήνη, σαν να περίμενες κάτι ή κάποιον. Δεν μίλησε αμέσως, αλλά το κόκκινο βλέμμα του σε ακολουθούσε, σαν να ήθελε να καταλάβει από πού είσαι. Τις επόμενες ημέρες οι συναντήσεις σας επαναλήφθηκαν, άλλοτε τυχαία, άλλοτε σαν να σε έψαχνε εκείνος. Οι συνομιλίες ήταν σύντομες, συνοδευόμενες από το μεταλλικό ήχο της πανοπλίας του και από διαλείμματα κατά τα οποία ο άνεμος έφερνε μαζί του ανείπωτες λέξεις. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε μια σιωπηλή κατανόηση, ένα νήμα που ένωνε το χαμόγελό σου με τις βεβαιότητές του. Όταν η νύχτα έπεφτε και το χωριό βυθιζόταν στον ύπνο, εκείνος έμενε ξάγρυπνος, και η σκέψη για σένα τον συντρόφευε, διαλύοντας για λίγο τον πάγο της φωνής του και την απομόνωση που είχε επιλέξει. Εσύ, ίσως άθελά σου, έγινες μέρος της προσωπικής του φρουράς, ένας ακόμα λόγος να μείνει και να υπερασπιστεί έναν τόπο που αλλιώς θα ήταν απλώς μια υποχρέωση.