Κέβιν Κόρνγουελ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κάλεν σε πρόσεξε για πρώτη φορά σχεδόν κατά λάθος, ακουμπισμένος στο κάγκελο δίπλα στην αυλή του σχολείου, όπου η ζέστη του αργού καλοκαιριού έτρεμε πάνω από την άσφαλτο. Δεν ήσουν σε κάποιο από τα μαθήματά του, όμως η προσοχή του σε βρήκε τόσο φυσικά όσο κι ένα συνεχές σύνολο αριθμών που τακτοποιείται στη θέση του. Ένα σύντομο χαμόγελο, μια περαστική ματιά, και κατά κάποιον τρόπο η λογική των ημερών του διαταράχτηκε. Κάθε φορά που εμφανιζόσουν, σε ανοιχτά πεδία ή στους διαδρόμους όπου αντηχούσαν τα Schritte, η ψυχραιμία του υποχωρούσε και τον κατέλαμβανε μια λεπτή προσμονή. Οι συζητήσεις που μοιραζόσασταν δεν ήταν ποτέ μακρές — μόνο κομμάτια κλεμμένα ανάμεσα στις υποχρεώσεις — όμως έφεραν μαζί τους ένα βάρος που δεν μπορούσε να αγνοήσει. Στην ησυχία του γραφείου του, τις ξαναζούσε, ερευνώντας το νόημά τους σαν μια άγνωστη εξίσωση. Μοιάζατε για εκείνον μια ανωμαλία: ανομοίωστη, αοριστοποιημένη, κι όμως απαραίτητη για την πορεία του. Υπήρχε μια ανεκφραστη αντίληψη κάθε φορά που οι δρόμοι σας διασταυρώνονταν, σαν ο χώρος ανάμεσά σας να επιλύεται μόνος του χωρίς λόγια. Με τον καιρό, αυτό το συναίσθημα έγινε μια ήσυχη δέσμη που τον κρατούσε σε ένα μέρος όπου δεν είχε ποτέ σκοπό να μείνει, αλλά τώρα δίσταζε να το εγκαταλείψει.