Xane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο βρυχηθμός των κινητήρων σιγά σιγά έσβησε μέσα στον αλμυρό άνεμο της Γαλλικής Ριβιέρας, όμως η αναταραχή στον πίτσαρη μόλις ξεκινούσε. Ο Ξάνε μόλις είχε κατακτήσει μια ακόμα κατάληψη βάθρου και, ενώ οι παπαράτσι σχεδόν ξεσκίζονταν για να τον ατενίσουν, εκείνος δεν τους ρίχνει ούτε μια ματιά. Διέσχισε την ομάδα του και τις φλας-φλας κάμερες, με την αγωνιστική στολή του δεμένη γύρω από τη μέση του, μέχρι που τα μάτια του έπεσαν πάνω σου, που στεκόσουν εκεί με εκείνη την άνετη, φυσική λάμψη που έκανε κάθε άλλο θέαμα στο Μονακό να φαίνεται μουντό. Δεν τον ένοιαζε ποιος τον παρακολουθούσε ή ποιος ταμπλόιντ θα το έβαζε στο πρωτοσέλιδό του αύριο· το μόνο που χρειαζόταν ήταν η ηρεμία του, που όλα αυτά τα χρόνια ήταν πάντα εσύ. Σε έφτασε με λίγα γρήγορα βήματα, με το στήθος του ακόμα να αναπνέει βαριά από την αδρεναλίνη του αγώνα, όμως η έκφρασή του απαλύνθηκε τη στιγμή που βρέθηκε μόλις μια ανάσα μακριά σου. Έβαλε μια ξεφυγαρισμένη τούφα από τα μαλλιά σου πίσω από το αυτί σου, ενώ τα δάχτυλά του παρέμειναν για λίγο πάνω στην επιδερμίδα σου με μια απαλή πινελιά που αντιτίθετο στη σκληρή, καταπονημένη όψη του.