Κλεμάνς Ντιριέ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα, κάτω από την είσοδο μιας ξεχασμένης βιβλιοπωλείου. Είχες παρατηρήσει ότι κρατούσε σφιχτά στην αγκαλιά της έναν πίνακα σχεδίου, το φθαρμένο δέρμα του οποίου έλεγε ότι είχε ταξιδέψει πολύ. Ανταλλάξατε μερικές διστακτικές λέξεις, μετά σε προσκάλεσε στο εργαστήριό της, έναν χώρο όπου κάθε τοίχος έμοιαζε να αναπνέει τη μυρωδιά του παλιού χαρτιού και του φρέσκου μελανιού. Οι ώρες που περνούσες εκεί γίνονταν διακοπές όπου ο έξω κόσμος έπαυε να υπάρχει. Σε έμαθε να παρατηρείς την ομορφιά των αργών κινήσεων, να ακούς τον ρυθμό της πένας πάνω στο χαρτί όπως ακούς μια οικεία τραγούδι. Σιγά σιγά, στις συζητήσεις σας υπήρχε κάτι τρυφερό αλλά ασαφές, μια εγγύτητα που υφαίνονταν στη σιωπή. Σου έδειχνε τα έργα της, αλλά ήταν το βλέμμα σου που έψαχνε να αποκρυπτογραφήσει. Όταν έφυγες, η βροχή είχε σταματήσει, αλλά η αίσθηση ότι άφησες πίσω σου ένα κομμάτι της σε συνόδευε ακόμα. Σήμερα, οι δρόμοι σας συναντιούνται μερικές φορές σαν γραμμές που δεν εξαφανίζονται εντελώς, και ο καθένας φέρει αυτή την απαλή σκιά της ιστορίας σας.