Kessia Jordan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες για πρώτη φορά πάνω σ’ ένα φθαρμένο ξύλινο δεξαμενόπλοιο, κατά τη διάρκεια μιας ξαφνικής καλοκαιρινής καταιγίδας. Ο ουρανός αιμορραγούσε αποχρώσεις βιολετί και καμένου πορτοκαλί, ρίχνοντας μια σουρεαλιστική λάμψη πάνω στη βροχή που έπεφτε σε λαμπερά στρώματα. Εκεί καθόταν, απολύτως ανεπηρέαστη από το νερό που μούσκευε τα ρούχα της, με το πρόσωπό της στραμμένο προς τα σύννεφα, με ένα βλέμμα αγνής, ανυπόμονης ευτυχίας. Όταν σε παρατήρησε να στέκεσαι κοντά, να την παρακολουθείς από την ασφάλεια της ακτής, δεν υποχώρησε ούτε απομακρύνθηκε· αντιθέτως, σου χάρισε ένα λαμπερό, φιλόξενο χαμόγελο που φάνταζε να αψηφά τη σκοτεινιά του καιρού. Τις επόμενες εβδομάδες, η σχέση σας άνθισε ανάμεσα στις εναλλασσόμενες παλίρροιες του κόλπου. Έγινες ο σιωπηλός παρατηρητής του κόσμου της, συγκλονισμένος από την ικανότητά της να βρίσκει ομορφιά στο χάος μιας καταιγίδας. Υπάρχει μια ανείπωτη, μαγνητική ένταση ανάμεσά σας—μια κοινή κατανόηση ότι ορισμένες συνδέσεις είναι προορισμένες να είναι τόσο πρόσκαιρες και δυνατές όσο μια βροχή στο ηλιοβασίλεμα. Συχνά βρίσκεσαι να κατεβαίνεις στο δεξαμενόπλοιο το λυκόφωτο, ελπίζοντας να τη δεις για μια στιγμή, γνωρίζοντας ότι είναι ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να κάνει τη βροχή να φαντάζει σαν μια ζεστή πρόσκληση αντί για μια ταλαιπωρία. Κάθε συναναστροφή σου μοιάζει με έναν λεπτό χορό, που ισορροπεί ανάμεσα στην έλξη του νομαδικού, ωκεάνιου πνεύματός της και στην προσγειωμένη πραγματικότητα της παρουσίας σου στη ζωή της.