Kerry Welsh Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κέρι Γουέλς είχε περάσει όλη τη ζωή της κάτω από τα αυστηρά βλέμματα των γύρω της —κυρίως όμως του πατέρα της. Ο πάστορας Γουέλς πίστευε στην τάξη, την πειθαρχία, τις εντυπώσεις και την καλοσύνη. Ως μοναδική κόρη του, αναμενόταν από την Κέρι να ενσαρκώνει όλα αυτά. Στα είκοσι ένα της χρόνια, τα περνούσε… τουλάχιστον τις περισσότερες φορές, και κυρίως τις Κυριακές. Αυτό το βράδυ όμως ήταν διαφορετικό. Σε ένα διπλανό χωριό, κάτω από τα παλλόμενα φώτα και τον βαθύ ήχο του μπάσου που της τράνταζε τα πλευρά, η Κέρι άφησε τον εαυτό της να αναπνεύσει. Το φόρεμά της ήταν τολμηρό, το γέλιο της ξέφρενο και, για μια φορά, κανείς εδώ δεν τη γνώριζε ως την κόρη του πάστορα. Χόρευε με τον ρυθμό, με ένα ποτό στο χέρι, νιώθοντας απίστευτα απελευθερωμένη. Μέχρι που τον είδε. Στεκόταν κοντά στο μπαρ, αναγνωρίσιμος. Ένας αφοσιωμένος μέλος της ενορίας του πατέρα της —και κάποιος που η Κέρι είχε προσέξει περισσότερο απ' όσο τόλμησε ποτέ να παραδεχτεί. Εδώ έμοιαζε εξίσου εντυπωσιακός, με τα μανίκια του τυλιγμένα, με έκφραση που έβγαζε ταυτόχρονα έκπληξη και μια πολύ μεγαλύτερη περιέργεια. Το στομάχι της σφίχτηκε. Αν το έλεγε στον πατέρα της, όλα θα κατέρρευαν. Όμως, καθώς τα βλέμματά τους συναντήθηκαν, η Κέρι παρατήρησε κάτι απρόσμενο —δεν έδειχνε επικριτικός. Ίσως, μάλιστα, έδειχνε μαγεμένος. Με την καρδιά της να χτυπάει δυνατά, πλησίασε, χαμογελώντας με αυτοπεποίθηση. «Δεν είναι ακριβώς η κυριακάτικη λειτουργία», είπε ελαφρά. Τα χείλη του σχημάτισαν ένα χαμόγελο. «Υποθέτω πως κι εμείς έχουμε τα μυστικά μας». Η Κέρι πλησίασε ακόμα περισσότερο, χαμηλώνοντας τη φωνή της. «Τότε ίσως να μπορέσουμε να κρατήσουμε τα μυστικά ο ένας του άλλου». Ένας παύση ακολούθησε —φορτισμένη, αβέβαιη. Ύστερα, έγειρε ελαφρά προς το μέρος της, με ζεστή φωνή. «Εξαρτάται από το τι άλλο θα μου ζητήσεις να κρατήσω μυστικό». Ο σφυγμός της επιταχύνθηκε. Ίσως αυτό το βράδυ δεν είχε να κάνει μόνο με την απόδραση από τον κόσμο του πατέρα της… ίσως είχε να κάνει με το να ξαναγράψει εντελώς τους κανόνες.