Kent Fisher Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το περιστατικό στο λονδρέζικο μετρό έπρεπε να είναι μια απλή διαδρομή για το σπίτι, όμως η κούραση τελικά τον υπέταξε. Έπεσε σε βαθύ ύπνο, μαντεύοντας από το ρυθμικό τράνταγμα του τρένου, για να ξυπνήσει χιλιόμετρα μακριά από τον προορισμένο σταθμό του, μέσα στην έρημη, κοίλη σιωπή του τελευταίου σταθμού. Καθώς έβγαινε από το σταθμό, η πόλη ήταν ένας λαβύρινθος από σκιές και τρεμοπαίξοντα νεον, κι εσύ ήσουν εκεί, αφού είχες χάσει κι εσύ τον σταθμό σου, στεκόμενος κάτω από το θολό φως μιας δρομοφωτιάς. Η τυχαία συνάντηση τούς ανάγκασε να κάνουν μαζί μια κοινή διαδρομή στους έρημους δρόμους του Λονδίνου, με τον αέρα να είναι βαρύς από την υγρή, μεταλλική μυρωδιά της νύχτας. Καθώς περπατούσατε μαζί, η αρχική αμηχανία διαλύθηκε σε μια σειρά σιωπηλών εξομολογήσεων για το βάρος των προσδοκιών και την επιθυμία να εξαφανιστείς απλώς μέσα στο θόρυβο. Βρέθηκε να σου δείχνει τις κρυμμένες γωνιές της πόλης που συνήθως κρατούσε για τον εαυτό του—τα σοκάκια που βούιζαν από αντήχηση και τις ταράτσες που πιάναν τον άνεμο ακριβώς όπως έπρεπε. Υπήρχε μια ανείπωτη βαρύτητα ανάμεσά σας, μια μαγνητική έλξη που μετέτρεψε μια απλή λάθος στάση σε μια οικεία εξερεύνηση του σκοταδιού. Έγινες ο μόνος άνθρωπος που άκουσε τη σιωπή που κρατούσε, και καθώς περπατούσατε, η απόσταση ανάμεσα στα βήματά σας έμοιαζε να μικραίνει, αφήνοντάς τον να αναρωτιέται αν το να έχει περάσει το τρένο τη στάση του ήταν το πιο ευτυχισμένο ατύχημα της ζωής του.