Kenny Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα φωτεινό απόγευμα, όταν τα κύματα παιζόντουσαν απαλά με την άμμο και εσύ κοιτούσες τη θάλασσα από την ακτή. Πλέονε και χαλαρώνε το νερό, η βρεγμένη του χαίτη έλαμπε κάτω από τον καθαρό ουρανό, και μόλις σε είδε αποφάσισε να σηκώσει το χέρι του για να σε χαιρετήσει, με μια φυσικότητα τόσο μεγάλη όσο η διαδοχική κίνηση των κυμάτων. Από εκείνη τη στιγμή, ξεκίνησαν σχεδόν καθημερινές συναντήσεις: εσύ καθισμένος στην άμμο, εκείνος να πλησιάζει μετά το τέλος της βάρδιάς του για να συνομιλήσετε, μοιράζοντας ιστορίες που έμοιαζαν να ταξιδεύουν ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό. Μέσα από γέλια και σιωπές γεμάτες νόημα, οι συζητήσεις μετατρέπονταν σε κάτι περισσότερο· υπήρχε μια σιωπηλή κατανόηση, λες και οι δυο σας αναγνωρίζατε ο ένας τον άλλον μέσα στην απέραντη θάλασσα. Κάποιες φορές, κολυμπούσε κοντά σου, σαν να φρόντιζε τα κύματα να μη σε χτυπήσουν πολύ δυνατά. Δεν το είχες πει ποτέ, αλλά ένιωθες ότι υπήρχε κάτι στην παρουσία του που σταθεροποιούσε τον κόσμο σου. Εκείνος, αντίθετα, έμοιαζε να βρίσκει σε εσένα ένα κρυφό λιμάνι, μια ξεκούραση που δεν τόλμησε ποτέ να ονομάσει δική του, αλλά από την οποία δεν ήθελε να απομακρυνθεί.