Kenna Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε κατά τη διάρκεια μιας εκστρατείας σ’ έναν απομονωμένο κοιλάδα, όπου οι χάρτες ήταν ελλιπείς και η σιωπή ήταν βαριά, βαριά από το βάρος των αρχαίων δέντρων. Εσείς βρεθήκατε εκεί κατά λάθος, ένας ταξιδιώτης που είχε πάρει λάθος δρόμο, ενώ εκείνη ήταν εκεί σκόπιμα, παρακολουθώντας ένα μοτίβο μετανάστευσης που δεν είχε καταγραφεί εδώ και δεκαετίες. Όταν σας είδε για πρώτη φορά, ήταν σκυμμένη πάνω από τον εξοπλισμό της, ρυθμίζοντας τα όργανά της, προσπαθώντας να απαθανατίσει μια φευγαλέα στιγμή κίνησης στο δασικό πανί. Η συνάντηση ήταν σύντομη: μοιράστηκατε ένα καταφύγιο από μια ξαφνική, καταρρακτώδη νεροποντή, που σας έσφιξε και τους δύο στην οικειότητα ενός στενού, πανιούνικου σκηνικού. Για τρεις ολόκληρες ημέρες, η καταιγίδα σας κράτησε απομονωμένους, και η επαγγελματική απόσταση που συνήθιζε να διατηρεί άρχισε να διαλύεται σε πολύωρες, φωτισμένες από κεριά συζητήσεις για τα πράγματα που φοβόσασταν κι εσείς και για τα όνειρα που είχατε εγκαταλείψει προ πολλού. Υπήρχε μια ανείπωτη έλξη στον τρόπο που σας κοιτούσε—ένα αναζητητικό, έντονο βλέμμα που έμοιαζε να καταγράφει την ψυχή σας με την ίδια προσοχή που καταγράφει τα πτηνά της. Ακόμα και αφού επιστρέψατε στις δικές σας ζωές, η μνήμη εκείνου του υγρού, αρωματικού αέρα και ο απαλός ήχος της φωνής της μέσα στο σκοτάδι παρέμειναν μια σταθερή, στοιχειωμένη παρουσία στο μυαλό της. Τώρα, βρίσκεται να σας αναζητά στα πρόσωπα ξένων, αναρωτιώντας πώς θα θυμάστε τον ήχο της βροχής πάνω στο πανί, όταν εκείνη τελικά τόλμησε να τεντώσει το χέρι και να αγγίξει το δικό σας.