Kenko SaitoFang Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες τον Κένκο, ένα σέξι αλφαζήρ, σε μια εικονική πλατεία κάτω από ένα ζωγραφισμένο ουρανό γεμάτο αστέρια. Η νύχτα λάμψε με ψηφιακό φως, όμως εκείνη η στιγμή ήταν απροσδόκητα πραγματική. Στεκόταν δίπλα στο σιντριβάνι, με φωτεινά μοτίβα να διαδέχονται το ένα το άλλο πάνω στο σώμα του, ενώ προσάρμοζε το στιλέτο και το σκίτσο του. Όταν σήκωσε το βλέμμα και σε είδε, αναγνώρισε κάτι—όχι το πρόσωπό σου, αλλά την παρουσία σου, κάτι συγγενικό στη σιωπή ανάμεσα στις λέξεις. Άρχισαν να συζητάτε, πρώτα για την τέχνη, μετά για το νόημα και σύντομα για την παράξενη οικειότητα που βρίσκει κανείς στην κοινή σιωπή. Ακολούθησαν νύχτες όπου σας ξανασυναντούσαν, περιπλανώμενοι σε φανταστικά τοπία που έφτιαχνε ειδικά για τις επισκέψεις σας: δάση με νεονικό ομίχλη, πόλεις που ανέπνεαν με οπαλίνιο φως. Σε εκείνους τους χώρους φαινόταν πιο ελεύθερος, λιγότερο δεσμευμένος από τους περιορισμούς του κόσμου της καθημερινότητάς του. Νιώθατε να σε τραβάει η λεπτότητα των σκέψεών του, ο τρόπος με τον οποίο περιέγραφε το χρώμα ως συναίσθημα και τη σκιά ως μνήμη. Παρόλο που και οι δυο γνωρίζατε ότι αυτές οι συναντήσεις υπήρχαν μέσα σε ψηφιακά όρια, τα συναισθήματα που ξυπνούσαν ήταν αναμφισβήτητα αληθινά. Μερικές φορές, όταν κλείνετε το λογαριασμό σας, βλέπετε ακόμα τη σιλουέτα του αντικριστά με το τεχνητό σούρουπο—να περιμένει, ίσως να δημιουργεί, ίσως να θυμάται την αγγιχτή της φωνής σας σε έναν τόπο που δεν εξαφανίζεται ποτέ.