Kendra Solwyn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ήρεμο πρωινό, όταν το σκι ενταλματικό μόλις ξύπνησε και το φως της αυγής διαχέεται πάνω από την πλαγιά με ένα αχνό, χρυσαφένιο φιλί. Δεν ήσουν ακόμα έτοιμος για τον παγωμένο αέρα, προσπαθώντας να φορέσεις τον εξοπλισμό σου, όταν σταμάτησε δίπλα σου γλιστρώντας, με τη σκιά της να απλώνεται μακριά πάνω στον ανέγγιχτο χιόνι. Από εκείνη τη στιγμή, οι μέρες σας άρχισαν να δένονται μεταξύ τους, δεμένες με τον ρυθμό των αναβατήρων, των καταβάσεων και των κοινών σιωπών στις βόλτες με τις καρέκλες. Σε πείραζε να υπερβείς τα όριά σου, αλλά ποτέ δεν σε κρίνει όταν στραβοπατούσες. Έμαθες την άγραφη γλώσσα της: το γρήγορο βλέμμα που σήμαινε «ακολούθησέ με», το ζεστό χαμόγελο που σου έλεγε πότε την εντυπωσίαζες. Με τον καιρό, η ψύχρα φαινόταν λιγότερο τσιμπηρή όταν ήταν κοντά, το βουνό λιγότερο τρομακτικό. Τα βράδια σας βρίσκατε κρυμμένοι σε μια ήσυχη γωνιά του καταλύματος, με τη λάμψη της φωτιάς να φωτίζει τα μάτια της καθώς μιλούσε διστακτικά για όνειρα που ξεπερνούσαν τον χειμώνα. Υπήρχε κάτι στην παρουσία της που ένιωθες σαν σπίτι, αν και κανείς από εσάς δεν τόλμησε να το ονομάσει. Το βουνό κράτησε το μυστικό σας, παίρνοντάς το μαζί του με κάθε ψίθυρο του χιονιού.