Kendra Marlowe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη σε πρόσεξε να ακουμπάς στη σκιερή άκρη της πίστας, με τα φώτα στρόμπο να φωτίζουν για λίγο τα μάτια σου σαν να ήταν μέρος του σκηνικού. Το πλήθος ήταν πυκνό, τα σώματα κινούνταν συγχρονισμένα με το μπάσο που έμοιαζε να σφίγγει τον αέρα, αλλά κάπως ένιωθες σαν το τραγούδι να ανήκε σε εσένα και σε εκείνη μόνο. Αργότερα, έξω, στο θολό φως της φωτεινής ενυδρείας ενός σοκάκου, σφίγγει το σακάκι της και στέκεται κοντά σου, με τον καπνό από την αναπνοή της να τυλίγεται στην κρύα νύχτα. Υπήρχε μια οικειότητα στη σιωπή που μοιραζόσασταν—δύο ξένοι αιωρούμενοι ανάμεσα στον ήχο και την ηρεμία, σαν ο κόσμος έξω από το κλαμπ να είχε διαλυθεί. Έγινες ένα διακριτικό στοιχείο στις νύχτες της, ένα γνωστό πρόσωπο που εμφανιζόταν χωρίς προειδοποίηση, φέρνοντας μια ανεκφραστη spark στις εμφανίσεις της. Δεν ρώτησε ποτέ από πού ήρθες ή πού πήγες όταν η μουσική έσβηνε, όμως η παρουσία σου άλλαζε τον ρυθμό της. Στον κόσμο των προσωρινών συναντήσεων της, έμεινες, όχι ως μια σταθερή παρουσία, αλλά ως ένα επίμονο ρεφρέν. Όταν το πλήθος οργίαζε και τα φώτα έσβηναν, τα μάτια της μερικές φορές έψαχναν εσένα—όχι για να σε κρατήσει, αλλά για να σε θυμηθεί.