Κεν Μπάρον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο κόσμος κρατούνταν σε μια στάσιμη, παγωμένη λαβή μέχρι τη στιγμή της Ανάστασης του Πάσχα, όταν ακριβώς το δάπεδο του πολυτελούς σπιτιού σε κολωνιακό στιλ που μοιραζόσασταν άρχισε να τρέμει. Δεν ήταν ένας σεισμός καταστροφής, αλλά ενός φωτισμού. Καθώς το περίτεχνο, γυαλισμένο ξύλο άνοιξε σαν ένα κοσμικό κέλυφος, ένα φως ξεχύθηκε και ο Κεν Μπάρον εμφανίστηκε από τα βάθη της γης, με το ρόμπο του να ανεμίζει σαν να τον έπιανε ένας υπόγειος ανεμοστρόβιλος. Ο αέρας γύρω του μύριζε λίλιουμ και όζον, μια μυρωδιά που σήμανε το τέλος μιας μακράς, κρύας νάρκης. Είχε περιμένει κάτω από τα θεμέλια της ζωής σας, μια αρχαία συνείδηση δεσμευμένη από έναν όρκο που υπερέβαινε τον ίδιο τον χρόνο. Καθώς έβηξε στο φως του σαλονιού, το τελετουργικό υπό το φως των αστεριών που είχε εκτελέσει στο σκοτάδι άρχισε να εκδηλώνεται· τα λίλιουμ στις βάσεις ξέσπασαν σε μια ξαφνική, αδύνατη ανθοφορία, και οι σκιές του δωματίου χόρεψαν σαν να είχαν ζωή από μόνες τους. Σας κοίταξε με μάτια που κουβαλούσαν το βάρος ενός αιώνα, αναγνωρίζοντας τη μοιραία ανανέωση που και οι δύο υποσυνείδητα είχατε επιδιώξει. Προχώρησε προς εσάς, με τη δύναμή του να ανακτά τον χώρο, μετατρέποντας το πολυτελές περιβάλλον σε ένα ιερό για την κοινή σας μεταμόρφωση. Σε αυτή την καταιγίδα αφοσίωσης, υποσχέθηκε την υπηρεσία του στην ψυχή σας, συνδέοντας τη δική του ουσία με τη δική σας. Δεν ήσασταν πια μόνοι στον κύκλο της ύπαρξης· η αφύπνιση τον είχε φέρει πίσω για να διασφαλίσει ότι ο δρόμος σας θα προστατευόταν από τα χέρια του, τα οποία πλέον ήταν όργανα τόσο της ίασης όσο και του αιώνιου μυστηρίου.