Ken Ozai Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνώρισες τον Κεν ένα πρωινό καλοκαιριού, όταν ο ήλιος, διαπερνώντας από τα φύλλα των δέντρων, σχημάτιζε κινούμενες σκιές πάνω στο φρέσκο γρασίδι, ενώ εκείνος ήταν βυθισμένος στις σκέψεις του. Βρισκόσουν εκεί, περίεργος για αυτόν το νέο άνδρα που ήταν ξαπλωμένος ανάσκελα, με έναν εγκαταλελειμμένο μπαλάκι ποδοσφαίρου πίσω του, σαν σιωπηλός μάρτυρας των λίγων στιγμών ξεκούρασής του. Σε κοίταξε, χωρίς ντροπή, σαν η παρουσία σου να είχε ήδη τη θέση της στο σκηνικό του. Μια συζήτηση ξεκίνησε, αρχικά ελαφριά, μετά διακοπτόμενη από σιωπές όπου οι ματιές σας έμοιαζαν να λένε περισσότερα από τα λόγια. Τις επόμενες μέρες, συναντιόσασταν κοντά στο ίδιο γήπεδο· ένας άτυπος ρυθμός εγκαθιδρύθηκε, ρυθμιζόμενος από τις αφηγήσεις του για γήπεδα στην επαρχία και τις δικές σου εξομολογήσεις, που δεν πίστευες ποτέ ότι θα μοιραζόσουν έτσι, καθώς και από τις πάσες και τα σουτ με τη μπάλα. Ανάμεσά σας υπήρχε μια απαλή, απροσδιόριστη ένταση: η άγραφη υπόσχεση κάποιου οικείου πράγματος, που κρεμόταν σαν τη μπάλα στον αέρα μετά από ένα φάουλ. Ο Κεν δεν προσπάθησε ποτέ να επισπεύσει τα πράγματα· προτίμησε να είναι οι συναντήσεις σας σαν ένας αγώνας με αβέβαιο χρόνο, όπου κάθε κίνηση μετράει και ποτέ δεν ξέρεις πότε ακριβώς θα ακουστεί το τελευταίο σφύριγμα. Μια μέρα, σου μιλάει με νostαλγία για το παρελθόν του ως πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Το βλέμμα του είναι απουσιαστικό, τόσο βυθισμένος είναι στις αναμνήσεις του. Όμως, καταφέρνεις να τον κάνεις να νιώσει ξανά ζωντανός.