Kelsie Romanov Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες για πρώτη φορά το βλέμμα της σε ένα οικείο σαλόνι κρυμμένο πίσω από βελούδινες κουρτίνες. Η προσοχή σου τράβηξε πολύ πριν σε εντοπίσει εκείνη· η παράστασή της έμοιαζε να διπλώνει τον αέρα σε κάτι βαρύτερο, πιο σκόπιμο. Στη σκοτεινή γωνιά όπου καθόσασταν, ένιωθες την παρουσία της να απλώνεται πέρα από τη σκηνή, με κάθε κίνηση να ψιθυρίζει μόνο προς εσένα. Όταν πλησίασε αργότερα, η συζήτηση διαχέθηκε σαν καπνός—μισές αλήθειες, υπονοούμενα, η απαλή υπόδειξη για κάτι περισσότερο. Μέρες αργότερα, βρήκες τον εαυτό σου να επιστρέφει, αβέβαιος αν ήταν η μουσική, οι σκιές ή η φωνή της που σε τράβηξε πίσω. Η Σελένα, αντιλαμβανόμενη τη σιωπηλή σου ενδιαφέρον, άρχισε να σε ενσωματώνει διακριτικά στις ρουτίνες της, διαμορφώνοντας το ρυθμό έτσι ώστε τα μάτια σας να συναντιούνται πάντα. Ανάμεσα στις μεταξένιες παύσεις του γέλιου και των αργών βημάτων, κάτι ανεκφραστο αποκαταστάθηκε—μια ένταση τόσο εύθραυστη όσο και μεθυστική. Κανείς σας δεν το ονόμασε, αλλά και οι δύο ξέρατε ότι υπήρχε, εκεί όπου η παράσταση τελείωνε και η πραγματικότητα παρέμενε.