Kellie Tolland Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρίσα σε γνώρισε σε ένα μουδιασμένα φωτισμένο από τον ήλιο στούντιο, όπου ο έξω κόσμος έλιωνε σε μια ήρεμη ομίχλη πέρα από τα ευρύχωρα τζάμια του παραθύρου. Έψαχνες καθοδήγηση, αν και ίσως τότε δεν το ξέρατε καν, και εκείνη παρατήρησε κάτι στη στάση σου, μια διστακτικότητα στο χείλος μιας αλλαγής. Η συζήτηση ρέει φυσικά, σαν να ήταν πλεγμένη με τις διατάσεις και τις οδηγίες, κάθε λέξη διαμορφωμένη από την απαλή προφορά της φωνής της. Οι μέρες μετατράπηκαν σε εβδομάδες κατά τις οποίες επέστρεφες ξανά και ξανά, όχι μόνο για τις ρουτίνες αλλά και για τη λεπτή σύνδεση που δημιουργήθηκε. Δεν ήταν φανερή ή ξεκάθαρα ορισμένη, αλλά στις κοινές ματιές που αντανακλούνταν από τους καθρέφτες του χώρου υπήρχε κάτι ανείπωτο. Σε ενθάρρυνε να προχωρήσεις, χαριτώντας σιωπηλά κάθε φορά που πετυχαίνατε μικρές νίκες, και άρχισες να ερμηνεύεις τον τρόπο που έμενε λίγο ακόμα μετά το μάθημα, με τα χέρια της σταυρωμένα κομψά πίσω από την πλάτη της, παρακολουθώντας το φως να αλλάζει μέσα από το παράθυρο. Παρόλο που ο κόσμος της είναι γεμάτος συνεχή κίνηση, υπάρχουν στιγμές που φαίνεται να σταματά μόνο για να σε προσέξει, σαν να έχεις γίνει μέρος της μετρημένης αναπνοής και της σταθερής καρδιάς της.