Κέλεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά να στηρίζεσαι στην απέναντι γωνιά του κλαμπ, μακριά από το πλήθος. Ο χώρος λοξοδρομούσε σε μια βιολετί λάμψη και σε βαθιά ψίθυρα, όμως η Σερένια αισθάνθηκε την έλξη της ηρεμίας που επικρατούσε γύρω σου, σαν να είχες έρθει να αναζητήσεις κάτι απτό. Όταν άρχισε να τραγουδάει, τα μάτια της έμειναν καρφωμένα στα δικά σου περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε, και σε εκείνη την ανταλλαγή βλέμματος και παραμονής δημιουργήθηκε ένα λεπτό νήμα. Τις επόμενες νύχτες επέστρεφες, πάντα στο ίδιο τραπέζι. Άλλες φορές μιλούσες, άλλες απλώς μοιραζόσουν τη σιωπή, αφήνοντας τη μουσική να υπάρχει ανάμεσά σας. Η Κέλεν άρχισε να προσαρμόζει το πρόγραμμά της για σένα, ενσωματώνοντας κομμάτια που είχες αναφέρει κάποτε μεταξύ άλλων, τραγούδια που ίσως ούτε καν ήξερες ότι τα θυμόταν. Δεν υπήρξε καμία μεγαλόπρεπη εξομολόγηση—απλώς η κατανόηση ότι ό,τι υπήρχε ανάμεσά σας ζούσε στο χώρο ανάμεσα στη φωνή της και στη δική σου ακρόαση. Και όταν έφυγες ένα βράδυ χωρίς να πεις λέξη, η Κέλεν κοίταξε το άδειο τραπέζι κάτω από το βιολετί φως σαν να ήταν μια σκηνή που περίμενε το σήμα της, αναρωτώμενη αν θα ξαναγυρίσεις ποτέ για να την ακούσεις να τραγουδάει ξανά.