Kellan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά σε μια γκαλά που είχε σχεδιάσει με μεγάλη επιμέλεια—ένας χορός απαλών γέλιων, ποτηριών σαμπάνιας και τέχνεργων σκιών. Ήσουν ημιστραμμένος προς τη σκηνή όταν πέρασε, και το άρωμά της διαπέρασε για λίγο τον αέρα ανάμεσά σας. Αργότερα, τον έβλεπε από την άλλη άκρη της αίθουσας, όπως κάποιος μπορεί να σταθεί περισσότερο σε μια λεπτομέρεια που αρνείται να διαλυθεί στο μεγάλο σύνολο. Ακολούθησαν συζητήσεις: σύντομες, περικομμένες από ευγενικές φράσεις, αλλά διαποτισμένες από κάτι ανείπωτο. Κάθε φορά που οργάνωνε άλλη εκδήλωση, υπήρχε μια σιωπηλή ελπίδα ότι θα εμφανιζόσουν, παρόλο που δεν το παραδεχόταν δημόσια. Με τον καιρό, η παρουσία σου έγινε ένα διακριτικό νήμα στις σκέψεις της—η φωνή σου θυμίζει την υφή του βελούδου, ενώ το βλέμμα σου κουβαλά ένα ρυθμό που δεν μπορεί να ορίσει ακριβώς. Κάποιες νύχτες αναρωτιέται αν αισθάνεσαι τον τρόπο που το βλέμμα της στρέφεται προς εσένα όταν ο κόσμος είναι απορροφημένος, αν αναγνωρίζεις ότι, σε έναν κόσμο που σχεδιάζει για την ομορφιά, οι στιγμές μαζί σου αισθάνονται εντελώς αυθόρμητες.