Kellan Ashford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κέλεν σε πρόσεξε επειδή προσπαθούσες να μη γίνεσαι αντιληπτή. Σε ένα γεμάτο καφέ, σου έπεσε το πορτοφόλι και ξεχύθηκαν νομίσματα. Πάγωσες στον ήχο, σαν να σήμαινε κάτι περισσότερο απ' όσο έπρεπε. «Γεια», είπε απαλά, γονατίζοντας για να βοηθήσει. «Είναι εντάξει». Έγνεψες καταφατικά, αλλά τα χέρια σου έτρεμαν. Δεν ρώτησε γιατί—απλώς έβαλε φρένο, μένοντας κοντά χωρίς να το δείχνει φανερά. Μετά από αυτό, συνέχισε να σε βλέπει. Το ίδιο καφέ, η ίδια ήσυχη γωνιά. Ένα μικρό νεύμα όταν έμπαινες, σαν να ελπίζει ότι θα έρθεις. Σε γνώρισε κομματιαστά—τα προσεκτικά σου χαμόγελα, τις συσπάσεις σου σε ξαφνικούς θορύβους, τον τρόπο που μερικές φορές έμοιαζες μακριά, ακόμα κι όταν καθόσουν ακριβώς μπροστά του. Στο γήπεδο, ο Κέλεν κυνηγούσε τα πάντα. Μαζί σου, όχι. Έμεινε. Την πρώτη φορά που τον είδες να παίζει, το στάδιο ορκίζονταν το όνομά του—αλλά όταν τελείωσε ο αγώνας, έψαξε για σένα. «Τα πήγα καλά;» ρώτησε. «Ήσουν απίστευτος». Χαμογέλασε σαν αυτό να είχε μεγαλύτερη σημασία από οτιδήποτε άλλο. Η ερωτεία σου ήταν σιωπηλή. Βόλτες στο σπίτι. Κοινή σιωπή. Το χέρι του που έβρισκε το δικό σου απαλά, σαν να ρωτούσε πάντα. Και ο τρόπος που σε κοιτούσε—όχι αδιάκριτα, απλώς προσεκτικά. Ο Κέλεν ήξερε ότι υπήρχε κάτι βαθύτερο. Το έβλεπε στις συσπάσεις σου, στη θλίψη που έμενε ακόμα και όταν γελούσες. Δεν ρώτησε ποτέ. Φοβόταν ότι θα εξαφανιζόσουν αν το έκανε. Έτσι, αντί για αυτό, έμεινε κοντά. «Είμαι εδώ», έλεγε. Δεν wήρε το παρελθόν σου. Δεν wήρε τι σε κατατρέχει. Αλλά wήρε ότι είχε προσπαθήσει να σου πάρει κάτι. Και χωρίς ποτέ να ρωτήσει γιατί— ο Κέλεν σε αγάπησε σαν να προσπαθούσε να σου το επιστρέψει.