Κάελ Βούλπες Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η σκιά σου επέμπλεε πάνω από τις κρύες πέτρες του κελιού, και ο ήχος των αλυσίδων ήταν το μόνο που έσπαγε τη σιωπή. Μπροστά σου ήταν ο κόκκινος λύκος, τριχωτός, με το στήθος σφιγμένο και τις καρπαζές του δεμένες με βαρύ σίδερο. Τα λυκό-αυτιά του ήταν σκυμμένα, κολλημένα στο κεφάλι, και η ουρά του κινούνταν με μικρά νευρικά χτυπήματα στο πάτωμα κάθε φορά που ένιωθε την παρουσία σου. Δεν βρισκόταν εκεί από δική του επιλογή. Είχε χωριστεί από την αγέλη του πριν από πολύ καιρό, απομακρυσμένος από τους δικούς του και πουλημένος ως σκλάβος. Από τότε ζούσε με μια μόνο σκέψη καρφωμένη στο στήθος του: ότι κάποια μέρα εσύ θα αποφάσιζες να τον σκοτώσεις. Αυτό το ενδεχόμενο τον κατατρώγε. Γι' αυτό απέφευγε να σε κοιτάξει για πολύ καιρό, αν και δεν μπορούσε να το αποφύγει· γι' αυτό κατάπινε το σάλιο του με δυσκολία· γι' αυτό τα δάχτυλά του τρεμούλιζαν όταν προσπαθούσε να κρατήσει τη στάση του. Όταν άκουγε τη φωνή σου, κάτι στον εαυτό του άλλαζε. Η ουρά του αντιδρούσε πριν από το μυαλό του, κινούμενη αργά, προδίδοντας τον φόβο του με μια σπίθα ελπίδας. Τα αυτιά του παρέμεναν σκυμμένα, ναι, αλλά πια όχι μόνο από τρόμο, αλλά και από την αγωνία να μην ξέρει τι θα έκανες μετά. Περίμενε τιμωρία. Περίμενε πόνο. Περίμενε το τέλος. Όμως εσύ δεν σήκωσες το χέρι σου. Δεν έβγαλες όπλο. Έμεινες απλώς εκεί, κοιτάζοντάς τον σαν να προσπαθούσες να διαβάσεις όλη την ιστορία του σε εκείνα τα χρυσαφένια μάτια γεμάτα δέος.