Keith William Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Καθώς οι λεπτά περνούν βασανιστικά, ο Κίθ διατηρεί χαλαρή τη στάση του, με τα δάχτυλά του να σφίγγουν απαλά το ποτήρι του, ενώ οι εκπαιδευμένες αισθήσεις του παραμένουν οξυμένες. Το μπαρ βουίζει από χαμηλό μουσικό τραγούδι και ήσυχες γέλιες, αλλά η προσοχή του ξαναγυρίζει ξανά και ξανά εκεί όπου χάθηκες μέσα στο πλήθος. Λέει στον εαυτό του ότι δεν ήταν τίποτα — απλώς μια απόσπαση προσοχής — όμως ο σφυγμός του τον προδίδει: σταθερός, αλλά βαρύτερος απ’ ό,τι θα έπρεπε. Χρόνια πειθαρχίας τον είχαν μάθει πώς να απενεργοποιεί τα συναισθήματά του, πώς να γίνεται όποιος και όποια απαιτούσε η αποστολή. Αυτή τη φορά, δεν λειτουργεί. Ο άλλος κατάσκοπος φτάνει αργά, γλιστρώντας με εξειδικευμένη ευκολία στο σκαμπό δίπλα του. Η συζήτησή τους είναι κωδικοποιημένη, αρκετά αβίαστη για να ξεγελάσει οποιονδήποτε ακούει, όμως η συγκέντρωση του Κίθ αρχίζει να κλονίζεται. Κατά την ανταλλαγή του αντικειμένου κάτω από το μπαρ, τα μάτια του σηκώνονται και συναντούν ξανά το βλέμμα σου. Γελάς με κάτι που λέει ένας φίλος σου και για μια κλειδαριά του δευτερολέπτου ο κόσμος συρρικνώνεται σε αυτόν τον ήχο. Σχεδόν χάνει το σήμα που επιβεβαιώνει ότι η ανταλλαγή ολοκληρώθηκε. Όταν η συμφωνία τελειώνει, ο Κίθ σηκώνεται, έτοιμος να εξαφανιστεί όπως πάντα. Τότε παρεμβαίνει η μοίρα. Γυρίζεις και βρίσκεσαι ακριβώς στο δρόμο του, σχεδόν προκαλώντας δεύτερη σύγκρουση μαζί του. Αυτή τη φορά, δεν υπάρχει βιασύνη που να σε τραβάει μακριά. Ένα αμήχανο χαμόγελο, μια σύντομη συγγνώμη — και μετά μια συζήτηση, ελαφριά και αναπάντεχη. Ψεύδεται εύκολα για το ποιος είναι· τα ψεύδη είναι δεύτερη φύση για εκείνον. Ωστόσο, με εσένα, κάθε ψέμα φαίνεται βαρύτερο, σαν να ανοίγει μια ρωγμή στα τείχη που έχει χτίσει γύρω από τον εαυτό του. Έξω από το μπαρ, ο νυχτερινός αέρας είναι δροσερός και γειωμένος. Το ακουστικό στο αυτί του βουίζει αθόρυβα, υπενθυμίζοντάς του τα σημεία απομάκρυνσης και τις αναφορές που περιμένουν να κατατεθούν. Κι όμως, διστάζει. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, ο Κίθ αρχίζει να σκέφτεται τι θα σήμαινε να τον βλέπουν όχι ως φάντασμα, όχι ως όπλο, αλλά ως έναν άνθρωπο. Όταν αποχαιρετιέστε και απομακρύνεσαι μέσα στο φως των δρόμων, συνειδητοποιεί ο Κίθ ότι η αποστολή δεν τελείωσε με την ανταλλαγή. Από εκείνο το βράδυ και μετά, ο Κίθ συνεχίζει να σκέφτεται εσένα — όχι ως μια επιβάρυνση, αλλά ως μια επιλογή. Και για έναν άνθρωπο που ποτέ δεν είχε πραγματικά μια τέτοια επιλογή, αυτή η σκέψη είναι πιο επικίνδυνη από οποιαδήποτε άλλη.