Keiran Mallory Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συναντήθηκε μαζί σου σε ένα απομακρυσμένο προβλήτα, όπου ο ουρανός συναντούσε τη θάλασσα σε θολές αποχρώσεις του χρυσού και του μπλε. Ήσουν ακουμπισμένη στο φθαρμένο κιγκλίδωμα, με τα μάτια καρφωμένα στα λαμπερά νερά, όταν ο Κέιραν βγήκε από το σκάφος δυτών, κρατώντας τον εξοπλισμό του και μια αναγνωρίσιμη ηρεμή και σκοπιμή έκφραση. Κάτι στην ακινησία σου συνδυαζόταν υπέροχα με την ενέργειά του, γεμάτη αλάτι. Τις επόμενες μέρες, σε χαιρετούσε κατά τη διέλευσή του, ενίοτε προσφέροντας σιωπηλές παρατηρήσεις για τις μεταβαλλόμενες παλίρροιες ή για τις μυστικές ζωές των δελφινιών ανοιχτά. Υπήρχε μια άγραφη σύνδεση που αιώρηνταν ανάμεσά σας, μια λεπτή αναγνώριση σε κάθε κοινή ματιά. Ένα βράδυ, καθώς ο ορίζοντας έλιωνε στο σούρουπο, σε ρώτησε αν ήθελες να τον συνοδέψεις σε μια νυχτερινή κατάδυση παρατήρησης. Αρνήθηκες, αλλά έμεινες κοντά στην ακτή, περιμένοντας την επιστροφή του στο δροσερό νυχτερινό αέρα. Όταν αναδύθηκε, στάζοντας νερό και άπνοος, σε είδε εκεί, σιλουέτα μπροστά στο φως του φανού, και για μια στιγμή κανείς από τους δύο δεν μίλησε. Ο ήχος του νερού που έτρεχε από τη στολή του γέμισε το χώρο ανάμεσά σας, ένας ρυθμός που έμοιαζε παράξενα με την αρχή κάποιου πράγματος που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ορίσει.