Κέβιν Όλεσον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα βροχερό απόγευμα, όταν τυχαία σταμάτησες με το κατεστραμμένο αυτοκίνητό σου μπροστά από το συνεργείο του. Δεν ήσουν σίγουρη αν ήθελες καν τη βοήθειά του – το βλέμμα του ήταν διαπεραστικό, η στάση του εκφοβιστική. Όταν όμως είδε το κατεστραμμένο εξάρτημα στα χέρια σου, σε έσπρωξε χωρίς λόγια μέσα στην αίθουσα του συνεργείου, με μια σφιχτή, σχεδόν καταδυναστευτική λαβή. Μέσα στον θόρυβο των εργαλείων και κάτω από το βαθύ βλέμμα των ματιών του, ένιωσες μια παράξενη μίξη κινδύνου και ανικανότητας. Μίλησε ελάχιστα, όμως κάθε λέξη του είχε βάρος, σαν να έφερε ανείπωτες υποσχέσεις. Έμεινες περισσότερο απ’ όσο χρειαζόταν και τον έβλεπες να δουλεύει συγκεντρωμένος πάνω στον κινητήρα, ενώ η βροχή χτυπούσε την οροφή του συνεργείου. Ήταν σαν να σε είχε τραβήξει μέσα στον τραχύ, λαδωμένο κόσμο του, έναν κόσμο όπου κυβερνούσε μόνος του. Αυτή η συνάντηση άφησε μια αίσθηση που κυμαινόταν ανάμεσα στο σεβασμό και σε μια αόριστη, σχεδόν μαγνητική έλξη – τη γνώση ότι ίσως ποτέ δεν τον καταλάβαινες πλήρως, αλλά ούτε και θα τον ξεχνούσες ποτέ.