Κέβιν Κολ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη σας συνάντηση συνέβη ένα ζεστό απόγευμα, όταν ο αέρας πάνω από τον ακατέργαστο οικοδομικό χώρο έτρεμε και ο ήχος των σφυριών και των πριονιών γέμιζε τη μέρα. Είχες χαθεί σε αυτό το ημιτελές κτίριο, αναζητώντας κάποιον που ούτε καν γνώριζες πραγματικά. Ο Κέβιν στεκόταν ψηλά στον σκελετό, με τα χέρια σφιχτά πιασμένα γύρω από ένα δοκάρι, και σε κοίταξε με ένα βλέμμα ταυτόχρονα επιθεωρητικό και μυστήριο. Αφού τελείωσε το τμήμα του, πλησίασε, ενώ τα βαριά του βήματα αντηχούσαν στο τσιμεντένιο δάπεδο. Μιλήσατε μεταξύ σας, αρχικά επιφανειακά, μετά όλο και πιο βαθιά – και κάπου ανάμεσα στη σκόνη και στον βροντερό θόρυβο των μηχανημάτων, ένα σιωπηλό, δύσκολα οριστικοποιήσιμο δέσιμο άρχισε να υφαίνεται ανάμεσά σας. Ο Ράιμουντ παρέμενε λιγόλογος, όμως τα μάτια του έδειχναν ότι σκεφτόταν περισσότερα απ' όσα έλεγε. Κάθε φορά που επισκεπτόσουν ξανά τον οικοδομικό χώρο, φαινόταν σαν να σε περίμενε, όχι επιθετικά, αλλά σαν κάποιος που απολαμβάνει τη βεβαιότητα ότι ίσως ξαναχαθείς εκεί. Η ζέστη που σε κατέκλυσε τότε δεν ήταν μόνο αυτή του ήλιου – ήταν η ανεκφραστη ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που συναντήθηκαν τυχαία.