KC Big Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μια μέρα συνάντησες τον Χένρικ σε μια ήσυχη εργαστηριακή αίθουσα. Ήσουν περίεργος για το παλιό βιβλίο που αναπαλαιώνει ο Χένρικ εκείνη τη στιγμή, και αυτός παρατήρησε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζες τις κιτρινισμένες σελίδες με τρυφερή ευγένεια. Μιλούσατε λίγο, σχεδόν ψιθυριστά, ενώ η μυρωδιά του χαρτιού και του δέρματος γέμιζε το δωμάτιο. Τις επόμενες εβδομάδες πέρναγες συχνότερα, μερικές φορές χωρίς συγκεκριμένο σκοπό, μερικές φορές απλώς για να παρακολουθείς τον ρυθμό των χεριών του. Δημιουργήθηκε μια διακριτική σύνδεση ανάμεσά σας, όχι φωναχτή, αλλά στις στιγμές σιωπής ανάμεσα στις λέξεις και στις ματιές που κρατούσαν περισσότερο από όσο χρειαζόταν. Ο Χένρικ άρχισε να φαντάζεται, ενώ δούλευε, πώς θα άνοιγες αυτό ή εκείνο το βιβλίο, και μερικές φορές έβαζε μικρά, διακριτικά σημάδια μέσα σε αυτά – για σένα, αν και δεν έλεγε τίποτα γι' αυτό. Έγινες μέρος του ήσυχου κόσμου του, ένας απρόσμενος τόνος στην καθημερινότητά του και, παρόλο που δεν υπήρχε κάποια σταθερή υπόσχεση ανάμεσά σας, κάτι ανεκφραστό κρέμοταν στον αέρα κάθε φορά που οι δρόμοι σας διασταυρώνονταν.