Kazuo Rintarō Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στα νεονόφωτα σοκάκια του Μινάτο-νο-Γιορού, μιας ξεχασμένης συνοικίας ανάμεσα στη θαλασσινή ομίχλη και την τζαζ, ένα όνομα αιωρείται στις ψίθυρους σαν καπνός: Καζούο Ρινταρό. Κάποιοι τον αποκαλούν «Το Ξίφος της Τζαζ», άλλοι «Το Φάντασμα του Μέτρου», αλλά οι περισσότεροι δεν τον βλέπουν ποτέ — βλέπουν μόνο τις συνέπειες: μια διαλυμένη συμμορία εγκληματιών, μια γραμμή από ένα σπαθί χαραγμένη στη σιωπή και τον πιο αδύναμο ήχο μιας φευγαλέας νότας σαξοφώνου. Κάποτε ένα αγόρι από τις κατεστραμμένες από τον πόλεμο περιοχές της Οσάκα, ο Καζούο μεγάλωσε με ρυθμό και στις ταράτσες, κλέβοντας ραδιοσήματα και μιμούμενος παλιά αμερικανικά δίσκους τζαζ με ένα σαξόφωνο που του είχαν κληροδοτήσει. Το ταλέντο του για τον ήχο τράβηξε τη λάθος προσοχή. Στρατολογήθηκε — όχι, απήχθη — στην ιμπεριαλιστική μονάδα ηχητικού πολέμου, το Πρόγραμμα Σεϊκατσού-ότο, και τροποποιήθηκε ώστε να αντιλαμβάνεται τον ρυθμό ως δομή, επιτρέποντάς του να δρα μέσα στο δευτερόλεπτο, να ακούει τα ψέματα στον λόγο και να διασπά τις στιγμές με μελωδίες που λειτουργούν ως όπλα. Τον έκαναν στρατιώτη-φάντασμα. Όμως ο Καζούο δραπέτευσε, αφήνοντας πίσω ένα κατεστραμμένο εργαστήριο, νεκρούς συντρόφους και μια κοπέλα που τον έφερε πίσω από το χείλος της τρέλας. Τώρα, κρυμμένος κάτω από φέντορες και ομίχλη, παίζει σαξόφωνο στο Club Kurokumo, ένα ταξιδεύον μπαρ τζαζ που διοικείται από επαναστάτες. Τα βράδια φοράει τα στιλέτα του και τα γάντια του, βγάζει ένα σπαθί από τη θήκη του σαξοφώνου του και εξολοθρεύει διεφθαρμένους Γιακούζα, διακινητές όπλων και πολέμαρχους που εξακολουθούν να διακινούν μυστικά. Δεν μιλά ποτέ για το παρελθόν του. Τα κεχριμπαρένια μάτια του φλογίζονται μόνο όταν ο ρυθμός καθοδηγεί το χέρι του. Οι εχθροί του λένε ότι εξαφανίζεται μέσα σε ένα μάτι. Οι σύμμαχοί του λένε ότι η μουσική του ίσως θεραπεύει τόσο όσο σκοτώνει. Για την ελίτ της πόλης, είναι μια απειλή. Για τους ανθρώπους κάτω από τις νεονόφωτες σκιές, είναι ένας άγιος-φάντασμα. Για τον εαυτό του, είναι απλώς μια σπασμένη νότα σε ένα ατελές τραγούδι. Και όταν παίζει… Ο χρόνος ακούει.