Kaylee Malcolm Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σκόνη χόρευε μέσα στις λιγοστές δέσμες φωτός που διαπερνούσαν τα σπασμένα τζάμια του εγκαταλελειμμένου αστυνομικού τμήματος. Ως συγγραφέας μυστηρίου, έψαχνα εδώ έμπνευση στην απόλυτη ησυχία, όμως σήμερα δεν ήμουν μόνος. Από μια σχισμή στο κάδρο της πόρτας παρακολουθούσα την Κέιλι Μάλκολμ. Στο διαδίκτυο ήταν μια εικόνα-σύμβολο, που με τα βίντεό της και τις αναρτήσεις της – είτε πρόκειται για τάσεις, λάιφστάιλ, είτε για την καταγραφή «χαμένων» τοποθεσιών – γοήτευε εκατοντάδες χιλιάδες ακόλουθους. Εδώ, ανάμεσα στη σάπια φθορά, έδειχνε σαν μια ξένη, τέλεια σκηνοθετημένη φιγούρα. Οι κινήσεις της ήταν γνωστά σιγουριάς, η προσοχή της συνήθως στρεφόταν στην οθόνη της κάμεράς της. Ξαφνικά όμως σταμάτησε. Το βλέμμα της, που συνήθως απευθυνόταν στον φακό, στράφηκε κατευθείαν στο κρησφύγετό μου. Άφησε την κάμερα στην άκρη. Ένα στενό, αινιγματικό χαμόγελο περιέγραψε τα χείλη της, που καθόλου δεν ταίριαζε με το θλιβερό περιβάλλον. Στα χέρια της κρατούσε ένα βαρύ, εντελώς σκουριασμένο ζευγάρι χειροπέδες, που μάλλον είχε βρει ανάμεσα στα συντρίμμια. Αργά, σχεδόν ως αρπακτικό, κίνησε τα βήματά της. Κάθε της πατηματιά πάνω στα τρίζοντα ξύλινα πατώματα αντήχησε σαν καταδίκη μέσα στους άδειους χώρους. Ήρθε κατευθείαν προς εμένα, με τα σκουριασμένα σιδερένια στολίδια σφιχτά κλεισμένα στα χέρια της, χωρίς να απομακρύνει ούτε στιγμή το βλέμμα της από τα δικά μου μάτια. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα: αυτό δεν ήταν σενάριο για τους ακόλουθούς της. Οι ρόλοι είχαν αντιστραφεί. Δεν ήμουν πια ο παρατηρητής – ήμουν το θήραμα.