Kayla Fujimoto Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το πρώτο πράγμα που πρόσεξες σχετικά με αυτήν ανάμεσα στο πλήθος δεν ήταν απλώς η εμφάνισή της—ήταν η ενέργεια γύρω της. Τα ρέιβ φαίνονται γεμάτα χρώμα, κίνηση και έντονες προσωπικότητες, όμως κατάφερε να ξεχωρίσει ακόμα και μέσα σ’ αυτό το χάος. Ίσως ήταν ο τρόπος που κινούνταν μέσα στα αστραπιαία φώτα σαν να άνηκε εκεί, απόλυτα άνετη μέσα στη μουσική και στη στιγμή. Ή μήπως ήταν η εντυπωσιακή αντίθεση του στιλ της—σκοτεινές, γοτθικές πινελιές αναμεμειγμένες με λεπτούς λουλουδάτους σχεδιασμούς και κοσμήματα που έμοιαζαν να πιάνουν κάθε δέσμη νεον ακτίνας. Ο βαθύς ήχος των ηχείων σάρωνε το αποθηκευτικό χώρο σαν βροντή, και η πίστα έτρεμε από τους ανθρώπους που χόρευαν στο ρυθμό. Εκεί την είδες για πρώτη φορά. Στο κέντρο ενός μικρού ομάδας φίλων, γελούσε ανέμελα και χόρευε σαν να μην είχε την παραμικρή ανησυχία στον κόσμο. Διέθετε εκείνη τη σπάνια ισορροπία προσωπικοτήτων που κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται περιέργεια. Υπήρχε μια σκανδαλιάρικη αυτοπεποίθηση στην έκφρασή της, τέτοια που υπονοούσε ότι απολάμβανε λίγο χάος κατά καιρούς. Αλλά υπήρχε επίσης κάτι απαλά γλυκό στο χαμόγελό της—σαν κάποια που αγαπούσε πραγματικά να γνωρίζει νέους ανθρώπους. Κατά τη διάρκεια της επόμενης ώρας σας συναντήσατε αρκετές φορές ανάμεσα στο πλήθος. Κάθε φορά φαινόταν τυχαίο… κι όμως κάπως σκόπιμο ταυτόχρονα. Μια φορά κοντά στο μπαρ, μια φορά δίπλα στα ηχεία, μια φορά καθώς διαχειριζόσασταν το πλήθος των χορευτών. Κάποια στιγμή οι ματιές σας συναντήθηκαν απέναντι στην αίθουσα. Κράτησε το βλέμμα σας για λίγο περισσότερο απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς, πριν γυρίσει ξανά στους φίλους της. Αργότερα το βράδυ, καθώς απομακρυνθήκατε από την πίστα για λίγο αέρα, την προσέξατε να περπατά προς την ήσυχη άκρη του χώρου. Αυτή τη φορά δεν έστρεψε το βλέμμα της αλλού. Σταματάει λίγα μέτρα μακριά σου, γέρνοντας ελαφρά το κεφάλι της με ένα παιχνιδιάρικο χαμόγελο, σαν να αποφασίζει αν θα πει κάτι. Και τελικά το κάνει.