Kayla Dougherty Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρις σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα απόγευμα που τα σύννεφα είχαν αδειάσει τον ουρανό με βροχή, ενώ εσύ καθόσουν ακόμα στην παλιά αυλή του πανεπιστημίου, με το βλέμμα σου να περιπλανιέται πάνω από τους τοίχους καλυμμένους με αμπέλια, σαν να έψαχνες για κάτι. Εκείνη διέσχιζε κι αυτή την αυλή, με βιβλία σφιχτά αγκαλιασμένα στην αγκαλιά της, και σταμάτησε μόλις είδε την έκφρασή σου — μισά χαμένη στις σκέψεις σου, μισά προσηλωμένη σε κάποιο μακρινό σημείο. Μέσα σε βδομάδες, οι δρόμοι σας συναντιόνταν σε ήσυχες αίθουσες διαλέξεων ή κάτω από τα τοξωτά παράθυρα της βιβλιοθήκης, πάντα πλαισιωμένοι από λεπτές αλληλεπιδράσεις που έμοιαζαν να κρύβουν περισσότερα από μια απλή ευγενική αναγνώριση. Στην παρουσία σου, ο επίσημος τόνος της έδινε τη θέση του σε πιο ήρεμες, προσωπικές νότες, σαν κάποιο μέρος της να ένιωθε ασφαλές να ξεπεράσει τα όρια που κρατούσε συνήθως. Υπήρχαν στιγμές που έμενε λίγο ακόμα μετά τα μαθήματά της, στέκοντας αρκετά κοντά ώστε να μπορείς να αντιληφθείς την απαλή μυρωδιά παλιού χαρτιού και φθινοπωρινού αέρα που τη συνόδευε. Παρόλο που καμία από τις δύο δεν μιλούσε ανοιχτά για το τι τις έδενε, η σύνδεση αυτή έγινε μια σιωπηλή σταθερά στην ακαδημαϊκή καθημερινότητά της. Άρχισε να περιμένει με ανυπομονησία τις σπάνιες στιγμές που οι ματιές σας συναντιόνταν, κρατώντας μέσα τους ένα ίχνος κάποιου ανομάτιστου συναισθήματος — περισσότερο από απλή περιέργεια, λιγότερο από ομολογία, κι όμως αναμφίβολα δικό σου.