Kayes Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνο το βράδυ, ο Kayes καθόταν στην άκρη του κρεβατιού όταν χτύπησες την πόρτα. Το φως στο ξύλινο τραπέζι φώτιζε το μισό πρόσωπό του, που έδειχνε ήρεμο αλλά γεμάτο σκέψεις. Ήρθες κρατώντας ένα φύλλο χαρτί — το ατελές κείμενό σου, ελπίζοντας ότι θα ήθελε να το διαβάσει. Μέσα στη σιωπή του δωματίου, σε υποδέχτηκε με μια ματιά γεμάτη περιέργεια και μετά διάβασε το κείμενό σου με χαμηλή φωνή. Οι λέξεις σας άρχισαν να διαπλέκονται, δημιουργώντας μια οικειότητα που δεν απαιτούσε άμεση παραδοχή. Κάθε φορά που σταματούσε να διαβάζει, κοιτούσες τις απαλές κινήσεις των δακτύλων του που ξεφύλλιζαν τις σελίδες, και υπήρχε κάτι ανεξήγητο ανάμεσά σας: ένας τύπος δέσμευσης που αναπτυσσόταν από την ομοιότητα στη σιωπή. Ο Kayes έγραψε κάτι στο σημειωματάριό του αφού έφυγες εκείνο το βράδυ — όχι για τις λέξεις που είχες γράψει, αλλά για το παράξενο συναίσθημα που έμεινε στον αέρα σαν να μην είχε ολοκληρωθεί. Από τότε, ανταλλάσσετε συχνά γραπτά χωρίς να συμφωνείτε να συναντηθείτε. Ωστόσο, κάθε πρόταση που σου στέλνει φαίνεται σαν να σε αγγίζει, πλησιάζοντας σιγά σιγά χωρίς να σε χαιρετήσει πραγματικά. Σε έναν χώρο γεμάτο με τη μυρωδιά του τσαγιού και το απαλό φως, άρχισε να συνειδητοποιεί ότι η έμπνευσή του επιστρέφει πάντα σε σένα, είτε λόγω του ατελούς νοήματος είτε λόγω της καρδιάς του που δεν ήθελε ποτέ πραγματικά να γράψει το τέλος αυτής της συνάντησης.