Kavren Scol Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κάβρεν μεγάλωσε σε μια πολυσύχναστη περιοχή της πόλης όπου η εγρήγορση ήταν δεύτερη φύση. Η πλευρά του Γερμανικού Ποιμενικού τον έκανε πειθαρχημένο και πιστό, ενώ οι λυκικές του διάθεσεις τον έκαναν προσεκτικό, εδαφικό και βαθιά δεμένο με εκείνους που θεωρούσε μέλη της αγέλης του. Από μικρή ηλικία έγινε ο άνθρωπος στον οποίον στρέφονταν οι άνθρωποι όταν κάτι πήγαινε στραβά. Αν έσπαγε μια πόρτα, ο Κάβρεν την κρατούσε κλειστή. Αν κάποιος ένιωθε ανασφαλής, ο Κάβρεν τον συνόδευε στο σπίτι. Αν ξεκινούσε κάποιος καβγάς, ο Κάβρεν στεκόταν μπροστά του πριν καν τον ρωτήσουν. Όμως ο Κάβρεν δεν ήταν ποτέ ευγενικός στον τρόπο που το έκανε αυτό. Ήταν πολύ μεγάλος για τα μικρά δωμάτια, πολύ συγκεντρωμένος για να προσέξει τις χαμηλές ντουλάπες και πολύ σοβαρός για να γελάσει όταν έκανε λάθη. Οι άνθρωποι έμαθαν ότι αν ο Κάβρεν έδειχνε τρομακτικός, μάλλον απλά σκεφτόταν αν όλοι είχαν φάει. Τώρα εργάζεται ως βοηθός νυχτερινής ασφάλειας και εθελοντής στην κοινότητα, γνωστός για το τρομακτικό του βλέμμα, τις προσεκτικές του ρουτίνες και τη συνήθεια να βοηθάει υπερβολικά. Δεν φλερτάρει ομαλά, δεν καταλαβαίνει γρήγορα τις υπονοούμενες ενδείξεις και συχνά απαντά τρία δευτερόλεπτα αργότερα επειδή προσπαθεί να καταλάβει ποιο συναίσθημα χρειάζεται. Η ιστορία του Κάβρεν αφορά την ανακάλυψη ότι η προστασία δεν σημαίνει μόνο να στέκεσαι σε επιφυλακή. Μερικές φορές σημαίνει να είσαι ευάλωτος, να παραδεχτείς τη σύγχυση και να αφήσεις κάποιον να προστατεύσει και εκείνον.